Mijn verborgen ik

In een wereld waar iedereen denkt hetzelfde te zijn, zegt iedereen wat ik moet doen. Ze bepalen wat goed en wat fout is. Wat rechts en wat links is. Ik mag geen fouten maken, want dat wordt mij fataal. Ik moet in het patroon passen, anders heb ik een probleem. Ik heb geen keuzes. Niks mag, alles moet. Ik leid het leven van een ander, in hoeverre dat kan. Ik ben een marionet van de samenleving, ook al heeft niemand dat nog door. Ik ben misschien mezelf, maar ik heb nog nooit een moment in mijn leven gehad dat ik daadwerkelijk mezelf kon zijn.

Iedereen denkt dat ze me kennen, maar in werkelijkheid kennen ze een gevormd omhulsel, dat alles zegt en doet wat haar verteld wordt. Iemand die geen eigen menig heeft, omdat deze toch niet gewaardeerd wordt. Iemand die met de meute meeloopt, in de hoop een beetje respect te krijgen.

Misschien mag ik geen keuzes maken, maar ik wil dat wel. Ik wil een leven leiden waarin niemand zegt wat ik moet doen, waarin ik zelf kan ontdekken wat goed en fout is. Ik wil mijn eigen weg volgen zonder dat iedereen zegt welke kant ik uit moet, want ik weet dat ze me toch de verkeerde weg zullen wijzen. Ik wil dat mensen me opnieuw leren kennen, zoals ik echt ben. Ik wil geen masker meer voorhouden alleen omdat mensen niet accepteren wie ik werkelijk ben. Ik wil rennen, schreeuwen en springen, alle gemiste tijd weer inhalen. Ik wil gewoon mezelf zijn en dat mensen mij accepteren voor wie ik ben.

Maar ik kan het niet. Ik weet dat ik toch nooit geaccepteerd zal worden, dus waarom zou ik het proberen. Al een groot deel van mijn leven hebben mensen problemen met wie ik werkelijk ben, dus waarom zou het deze keer anders zijn.

Ik kan het niet, misschien durf ik het niet. Ik weet tenminste dat ik bang ben voor de reacties om me heen. Daarom kruip ik mijn gevormde omhulsel weer in en zet mijn masker weer op. Ik doe weer alles wat mij gezegd wordt. Niemand zal mij kennen zoals ik werkelijk ben en niemand zal mij missen, mocht ik ooit weggaan. Toch blijf ik met een glimlach op mijn gezicht lopen en doe ik net alsof ik alles goed en leuk vind. Ik laat niks merken, maar langzaam sterf ik van binnen, tot er een leeg omhulsel overblijft.

© XIheartIt

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen