Verdriet

Elke avond was zij daar,
Daar met dat mooie blonde haar,
Kijkend naar de sterren, naar de zee,
Ze kon het niet, ze kon niet mee,
Met de ogen gericht op de maan,
Waar is het dan toch ooit fout gegaan?
De wereld gunde het haar niet,
Stortende in verdriet,
Ze liet zich leiden door haar gevoel,
Alleen was er uiteindelijk geen doel,
Haar gedachten deden alsof het haar gevoelens verbood,
Een volgend moment, was ze dood.

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen