Chapter 45

Niall Horan POV

Mijn nieuwsgierigheid wordt steeds groter wanneer Harry steeds zo geheimzinnig blijft praten. Het liefst zou ik gewoon hier blijven, en mezelf de hele dag in zijn arm verdoezelen om zo niets te gaan doen. Maar Harry blijkt nog veel leukere plannen te hebben, en dat kunnen we altijd nog wel eens doen. Glimlachend geef ik hem nog een klein kusje voordat ik mezelf uit bed hijs. Klaarblijkelijk heeft hij alle kleren al opgeruimd, want ze liggen niet meer op de plaats waar ik ze gisteravond naar toe heb gegooit. Het is fijn dat er eindelijk iemand is die zo veel om me geeft. Afgezien van mijn ouders en familie, heeft niemand zoiets liefs voor me gedaan. En dan heb ik het niet over het klaarleggen van mijn kleren, gewoon alles.. De kusjes, de knuffels, de liefkozende woordjes in mijn oor and zijn strelende handen over mijn lichaam.. Het is gewoon te perfect om te bevatten, eveneens ook omdat ik hem nog maar pas ken. Meteen, bij het eerste oogcontact had ik een zwak voor hem, de pretlichtjes in zijn ogen maakte me nerveus, nu nogsteeds.
Al snel ben ik gedoucht, waar ik een momentje dacht dat Harry bij me zou gaan staan, maar ik had aan zijn nog nattige haren moeten zien dat hij al gedoucht heeft. Na mijn tanden gepoetst te hebben, schiet ik in mijn kleren en schoenen.
'Vertel nou waar we naar toe gaan, ik ben nieuwsgierig,' grijns ik naar hem, om vervolgens Harry's hand vast te pakken en hem zachtjes mee te trekken naar de voordeur. Zodra mijn huid de zijne raakt begint hij te grijnzen, en er verspreidt zich een tinteling van mijn hand door mijn hele lichaam. Het is zoiets wat je niet wilt laten stoppen, maar zodra mijn handen gewendt zijn aan de zijne, verdwijnt het.
'Nee, ik neem je er wel mee naar toe, oké?' glimlacht Harry, die kalmerend zijn vinger even over mijn wang laat glijden en zijn ogen liefjes dicht te knijpen. Een gevoel van geluk ontspringt er weer in mijn lichaam wanneer hij naar me lacht. Het is moeilijk om te ademen, moeilijk dingen te zeggen die ik zou willen zeggen, want Harry laat me vastnagelen aan de grond. Er zijn wel miljoenen dingen die ik zou willen zeggen, maar op de een of andere manier klinkt het al stom in mijn hoofd. Mijn handen trillen en mijn hoofd tolt rond wanneer zijn ogen de mijne weer vinden, alleen weet hij dat niet...
'Oké dan.. Let's go!'