Joe jonas <3 jij! 13

Coco POV

het is al meer dan 4 uur geleden dat Jitske, Nick en Kevin weg waren gegaan. nog steeds heb je geen nieuws gekregen over Joe. je hebt nog geen uur geslapen. je was gewoon zo zenuwachtig wat je te horen gaat krijgen over Joe. het kan nog alle kanten op. misschien komt het goed met Joe, dat hoop je echt met heel je hart. maar het kan ook zo zijn dat hij er iets van over houd, stel je voor dat hij niet meer kan lopen of zingen.. of dat hij gaat lijden aan geheugenverlies en jou helemaal niet herkent.. of.. je kan er niet aan denken.. misschien.. gaat hij wel.. dood. je krijgt tranen in je ogen. nee! dat mag niet! je moet blijven geloven in dat het goedkomt! maar stel je voor.. 'Coco!' zeg je hardop tegen jezelf. 'hou op met die onzin! je weet best dat het allemaal vast wel goed komt.' dat hoop je althans.

je was in slaap gevallen. je kijkt op je mobiel hoe lang je hebt geslapen. 1 uur had je geslapen. dat valt nog mee, je had verwacht dat je hoogstens een half uur kon slapen van de spanning en druk. opeens komt er een verpleegster binnen. 'aah, je bent weer wakker. ik heb goed nieuws voor je!' je kijkt op. 'je mag bij Joe komen kijken, als je dat wilt. als je me wilt volgen, laat ik je zien waar hij ligt.' je loopt stilletjes achter haar aan. het gaat beter met hem! je mag zelfs bij hem komen! je wilt je mobiel pakken om de anderen te bellen. nee, denk je. ik wil eerst nog een moment voor mezelf bij Joe. de vrouw stopt bij een deur en zegt: 'hier is het.' je loopt de kamer binnen. Joe ziet er slecht uit. zijn hoofd zit dik in het verband en overal heeft hij wonden. zo te zien heeft hij ook een gebroken been, dat in het gips gewikkeld is. de vrouw zag je naar zijn verwondingen kijken. 'het had erger gekunt hoor! veel erger geloof me.' 'ehm.. kunt u me vertellen wat hij precies heeft?' de vrouw knikt. 'hij heeft 2 gekneuste ribben, een redelijk groot gat in zijn hoofd, maar dat is al weggewerkt. zijn been is gebroken zoals je ziet.' ze knikt naar zijn been. 'maar hoe kan dat? ik bedoel, hoe kan zijn been gebroken zijn terwijl het vaak een arm is..' vraag je. 'hij zat beknelt bij zijn been. daardoor zat er veel te veel druk op het been. maar verder heeft hij geen ernstige wonden, alleen wat wondjes aan de buitenkant. hij heeft geluk gehad.' je knikt. 'ehm.. mag ik misschien even alleen met hem zijn?' vraag je. de vrouw knikt en loopt de kamer uit. je pakt een krukje en gaat langs Joe's bed zitten. 'hoi Joe, ik weet dat je me niet kan horen. maar ik wil dat je weet dat ik het verschrikkelijk vond dat juist jij geraakt was door die auto.. ik had liever zelf voorin gezeten. dan lag ik daar nu en zat jij nog gewoon langs me. ik vind het zo erg dat je er zo erg aan toe bent..' je pakt voorzichtig zijn hand en snikt een paar keer. 'maar ik wil ook even gezegd hebben, dat ik zo dankbaar ben dat ik jou ontmoet heb.. voordat ik je ontmoette was mijn leven zo zinloos en liefdeloos.. ik zou echt niet weten wat ik zonder jou moest doen, Joe. weet je nog, vanmiddag toen we elkaar ontmoetten durfden we elkaar nog nauwelijks aan te kijken en nu.. nu zijn we goede vrienden, en misschien zelfs wel meer..'


reacties zijn nog altijd welkom:)