Everything

Jenna Pov

Daar stond hij. Ik stond vlak voor de maan, en hij juist in het maanlicht. Het was één van de mooiste dingen die ik ooit gezien had. We keken naar elkaar en hij liep langzaam naar me toe. ‘Het spijt me...’ Zei hij zacht. Ik lachtte. Het klonk oprecht. ‘Mij ook...’ Zei ik ten slotte. Wat er toen gebeurde, had ik nooit durven dromen. Hij pakte met een hand mijn kin vast en trok mijn hoofd zacht naar dat van hem.
‘Je bent zo mooi...’ Fluisterde hij en deed zijn ogen dicht. Ik dacht vlug na en zei dan. ‘En nog?’ Hij trok zijn hoofd een paar centimeter weg. ‘Wat bedoel je?’
Ik ademde langzaam in en uit. ‘Ja ik ben mooi, en dan? Wat ben ik nog?’ Alex ogen werden groot. ‘Euhm... Je... Je... Ik snap je niet, je bent mooi, direct toen ik je zag was ik verliefd op je...’ Ik wende met tranen in mijn ogen mijn blik af. ‘Oh is dat het?’ Ik slikte een paar tranen in. ‘Vind je me alleen daarom leuk? Omdat ik mooi ben?’ Alex keek wanhopig rond zich. ‘Ik – Ik, ik ken je nog niet goed, maar je bent mooi en – en – ik kan je nog beter leren kennen...’ Er liepen een paar tranen over mijn gezicht. ‘Sorry Alex, maar dan hoeft het niet voor mij. Ik wil iemand die oprecht van me houd, niemand die alleen maar met me samen is omdat ik mooi ben...’
Alex mond viel open. ‘Maar – maar, dit kan niet – ik – ik – ik!’ Geschrokken deinsde ik achteruit. Alex begon hevig te trillen en gromde met woeste geluiden. Het was afschuwelijk om te zien. Het een hevige laatste brul veranderde Alex in een weerwolf en haalde uit. Ik wist achteraf niet meer of hij opzettelijk uit had gehaalde, of hij gewoon in een weerwolf veranderd was en het daardoor gebeurde. Maar ik wist wel nog dat ik plots 5 m verder lag en harde – harde pijn voelde. Vampiers konden moeilijk verwond raken, maar toch werd ik misselijk van de wonde in mijn buik. Waar eerst het litteken had gezeten van de schaar een hele tijd geleden, zat nu een diepe snee, die langzaam beetje bij beetje verder open scheurde.
Ik probeerde hijgend en geschrokken terug op te krabbelen. Maar het deed alleen nog maar meer pijn en Alex sprong over me en ik werd hard geraakt door zijn poot in mijn rug. Versuft viel ik terug op de grond. ‘Auw, niet weggaan Alex...’ Kreunde ik en verkrampte door de nieuwe wonde in mijn rug. Maar de wolf was nergens meer te zien. Alleen zakte ik neer op de natte grond en probeerde de stekende pijn te negeren. ‘Kalm blijven Jenna...’ Zuchtte ik. En langzaam vielen mijn ogen dicht terwijl niemand wist waar ik was. Ik was alles kwijt.