Chapter 44

Harry Styles POV

Glimlachend ga ik, met het dienblad op mijn schoot, op het bed zitten. Niall ligt nogsteeds in zijn vredige positie, waardoor ik het jammer vind om hem eigenlijk nu wakker te maken. Maar anders zou het eten toch maar koud worden, en dan heb je er helemaal niets meer aan.
Zachtjes begin ik toch maar aan zijn arm te schudden, zodat Niall langzaam wakker kan worden.
'Wakker worden, slaapkopje, ik heb ontbijt,' glimlach ik, wanneer zijn ogen half open gaan, maar aan de blik in zijn ogen zie ik dat hij liever door wilde slapen. Vermoeid drukt hij zich met beide armen omhoog, om vervolgens een hand door zijn haar te halen en eventjes in zijn ogen te wrijven. Wanneer zijn blik valt op het ontbijt, begint Niall te grijnzen.
'Bedankt!' roept hij enthousiast uit, voordat hij een kus, blozend, op mijn wang drukt en zich op het ontbijt stort. Een zachtje grinnik verlaat mijn mond wanneer ik hem zo zie eten, wat in één woord schattig is. Glimlachend kijk ik toe hoe Niall zich halverwege realisteert dat ik nog niets op heb.
'Harry, eet!' glimlacht hij, om vervolgens een broodje aan te rijken en me verwachtingsvol aan te kijken. Zachtjes schud ik met mijn hoofd, nogsteeds met de amper zichtbare glimlach op mijn gezicht.
'Geen honger, dank je.'
Niall probeert zijn linkerwenkbrauw op te trekken, maar inplaats daarvan trekt hij een heel vreemd gezicht, waardoor ik automatisch in de lach schiet. Alleen al met zo'n blik kan hij me laten lachen, in wenke situatie dan ook.
'Maar ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag, die mag je niet overslaan,' protesteert Niall, die het broodje verder onder mijn neus duwt. Lachend duw ik het weer weg met de palm van mijn hand, richting het bord op het bed.
'Straks misschien. Ik koop onderweg wel wat.'
Nogmaals probeert hij zjn wenkbrauw op te trekken, tot een vragende blik, die ik dit keer dan maar serieus moet nemen. Eigenlijk had ik niets gepland voor vandaag, maar daar kan altijd verandering in komen. We zouden ook nog naar een bioscoop kunnen gaan, dan is de tijd maar verdreven en heb je toch iets leuks gedaan.
'Wat gaan we doen dan?' vraagt Niall nieuwsgierig, om daarna iets dichter naar me toe te kruipen en zijn hand op mijn bovenbeen te leggen. Mijn mondhoeken trek ik op tot een glimlach.
'Dat zie je nog wel.'