Chapter 42

Niall Horan POV

Wat ongemakkelijk sta ik achter Harry, kijkend hoe de vrouw, klaarblijkeblijk met de naam Emily, een kamer reserveerd. Glimlachend kijkt ze eventjes op van haar beeldscherm, om vervolgens haar ogen naar mij te laten flitsen. Meteen zakken mijn ogen af naar de grond, bang voor een ongemakkelijk ogenspel en de vragen die ze kan gaan stellen. Harry regelt alles af, hoeft blijkbaar niet te betalen en pakt de sleutel aan van de kamer.
'Weet je waar het is dan?' vraag ik hem, kijkend naar de picolo die aan komt gerend, maar terug word gestuurt door Emily. Harry knikt grijnzend om daarna mijn hand vast te pakken. Een energy stoot voel ik door mijn lichaam glijden.
'Ik ben hier wel eens vaker geweest, en het is niet zo groot.'
Samen met Harry stap ik de lift in, waar hij lieflijk kusjes in mijn nek begin te drukken. Door de rust in de gangen lijkt er niemand ingechekt te zijn, al heb ik duidelijk mensen in de kleine eetzaal horen praten. Of het nou de koks waren weet ik niet, maar het zou altijd kunnen dat hier nog wel eens andere mensen last van ons kunnen hebben. Met mijn ogen dicht voel ik steeds de kusjes in mijn nekken, steeds hoger tot ze op mijn mond komen. Een zucht laat ik over mijn lippen, voordat ik terug begin te kussen. Harry is echt geweldig, dat hij dit allemaal voor me wil doen. Nog nooit heeft iemand zoiets voor me gedaan, gewoon omdat hij van me hield. Het zal ook wel met het feit te maken hebben dat hij hier niet voor hoefde te betalen, maar dat doet er nu niet toe. Telkens weer voel ik mijn lippen op de zijne, denkend aan dat we misschien wel voor altijd samen zullen zijn. Met mijn ogen dicht lopen we, half onhandig struikelend naar de deur die van ons is. Harry steekt de sleutel in de deur zodat we naar binnen kunnen. Al snel hebben we samen het bed gevonden. Lieflijk laat ik Harry erop vallen, terwijl ik verder ga. De ogen van mensen op straat voel ik in mijn ogen prikken wanneer ik hand in hand met hem loop. Ze hebben allemaal hun voordeel al klaar. Maar mijn keus zal altijd bij Harry liggen. Nooit zal ik hem meer verlaten, zolang hij niet genoeg van me krijgt en me laat vallen als een steen. Ondanks dat, is dit gewoon van ons. Dit speciale gevoel.