Chapter 41

Harry Styles POV

Nadat ik voorgesteld heb om een hotelletje te pakken, begint Niall te glimlachen. Zijn lieve glimlach laat me telkens weer duizelig, ik kan gewoon niet genoeg van hem krijgen. Niall ligt nogsteeds in mijn armen genesteld, zijn warmte laat me eventjes rillen. Hij is gewoon té lief voor me, en het is bijna niet te realiseren dat hij nu voor altijd van mij is. Niets laat ik meer tussen ons inkomen. Misschien heb ik mijn soulmate al wel gevonden...
'Oké, dat is goed,' stemt Niall in, waarbij zijn zangerige stem eventjes in mijn hoofd blijft hangen. Telkens weer kan ik niet hervatten dat hij mijn vriendje is, voor mij alleen. Kuiltjes verschijnen er weer in mijn wangen wanneer ik mijn mondhoeken optrek tot een grijns. Eigenlijk had Niall ook gewoon nee kunnen zeggen, dan hadden we gewoon terug naar huis gegaan.
'Vind je het echt niet erg?' mompel ik eventjes, voordat ik de blosjes op mijn wangen terug voel komen. Ondanks dat ik me volledig op mijn gemak voel, lukt het me niet om de blossen tegenhouden. Meteen schudt Niall zijn hoofd hevig.
'Natuurlijk niet. Nou, vertel, waar is je hotel?' vraagt Niall, die positief zijn handen in zijn zij zet en begint te grijzen. Een lach schiet er over mijn lippen. Zijn positive houding is gewoon aanstekelijk! Glimlachend steek ik mijn arm in de zijne voordat we weer verder lopen over de straat. Het hotel is nog niets eens een straat verderop. De drie sterren schitteren boven de deur. In sommige kamers brand nog licht, maar in de andere is het donker al weet ik niet of ze vol zitten of dat de mensen gewoon vroeg slapen.
'Hier is het,' leg ik uit, om vervolgens de deur voor Niall open te houden en de lobby in te lopen. Er klinkt zachte muziek uit de verborgen speakers in de muur, en achter de balie staat een vrouw haar werk te doen. Zodra ze mijn gezicht herkent, begint ze te grijnzen.
'Harry, wat leuk je weer te zien, jongen!' kraamt ze uit, om daarna op allebij mijn wangen een kus te drukken. Zachtjes beginnen ik en Niall te grinniken.
'Ook leuk u weer te zien, tante Emily,' glimlach ik, terwijl ik haar een korte knuffel geef. Emily loopt weer terug achter de balie en begint te typen op het toetsenbord.
'Kamertje voor twee?' vraagt ze ter bevestiging, waarna ik knik.