Chapter 38

Niall Horan POV

Het idee alleen al om met Harry samen een dagje op stap te gaan, klinkt me al geweldig in de oren. Wanneer zijn warme handen zich invlechten met die van mij, stopt mijn hart even en raast er een gelukzalig gevoel door mijn borstkas heen. Eigenlijk zou deze dag al niet meer beter kunnen worden.
'Waar zullen we vandaag eens heengaan? Ik dacht, er is een kermis in de stad en dat we daarna ergens gaan eten, 's avonds of zo?' stelt Harry voor, die me aankijkt met twinkelingen in zijn ogen. Zijn puppyoogjes kan je eigenlijk niet weerstaan. Glimlachend knik ik, dit klinkt helemaal super om met Harry te doen. Kusjes geven in het reuzenrad, en elkaar stevig vasthouden tijdens de achtbaan. En dan naar de McDonalds en verderop een starbucks scoren.
'Dat klinkt echt geweldig, maar de bus vertrekt over een paar minuten al,' mompel ik bedenkzaam, terwijl ik me halverwege de zin bedenk dat de bus zonder ons kan vertrekken. Samen met hem begin ik te rennen naar de bushalte die eigenlijk nog een paar minuten lopen zou zijn. We komen net optijd aan, de buschauffeur wilde net zijn deuren sluiten maar besluit ons er nog in te laten. Glimlachend betaal ik voor Harry, om vervolgens een plekje achterin de bus te zoeken.
'Pffff, dat hebben we gehaald, nu op naar Londen!' grijnst Harry, die me een kusje geeft op mijn mond. Veel leerlingen gaan in het weekend naar de omgelegen dorpjes, maar voor echt plezier kan je het best naar Londen gaan omdat daar het meest te beleven is.
'Inderdaad,' glimlach ik, tegelijkertijd sluit ik mijn ogen voor de snelle kus van Harry. Zijn lippen voelen zijdezacht, het is een wonder dat hij mijn vriendje wil zijn. Hij is gewoon te perfect, alles waarvan ik ooit heb kunnen dromen verschuilt zich in hem. Onze handen zijn nogsteeds in elkaar verstrengelt, en ik ben ook niet van plan die los te laten als het niet moet. Iedereen mag het zien, ze mogen foto's maken, of me uitlachen maar ze zullen nooit tussen mij en Harry komen. De foto's zouden niet eens zo erg zijn, dan kan ik altijd zijn lieve glimlach herinneren. De bus doet er niet lang over om ons naar onze eindbestemming te brengen, dus na een half uurtje staan we al in Londen.
'De kermis is niet in het centrum, dus we moeten nog eventjes lopen voordat we er zijn, dat is niet erg toch?' vraagt Harry beschaamt, de ondertoon in zijn stem verteld me dat hij zich schaamt omdat we moeten lopen.
'Zo lang ik bij jou ben, is niets erg.'