Prisoner of my own people

Ik gil en vlucht weg, boze stemmen en voetstappen komen dichterbij. Mijn rokken blijven hangen aan een uitstekende tak en ik val. Dat wordt mijn ondergang. Ik beef en tril over mijn hele lichaam wanneer mijn moeder, die ik eens zo lief had, mij aan mijn haar omhoog tilt en me naar de anderen gooit.