Part one.

De muziek begint en de zaal wordt verlicht. De catwalk is omringd door verscheidene beroemde mensen die de nieuwe collectie avondjurken van Miuccia Prada komen bewonderen. Backstage is er een drukte van jewelste. De crew roept de eerste modellen bij zich en stuurt hen de grote zaal in. Het gejuich is tot in de coulissen te horen. Ikzelf wordt nog onder handen genomen door de stylisten die mijn haar netjes op mijn plaats steken. Mijn gezicht wordt bijna wit geschilderd, zodat mijn huidskleur goed past bij het knalrode jurkje dat ze me aan lieten doen. ‘Nog twee minuten’, wordt er geroepen door het hoofd van de crew. Ze heeft een lijst vast met de modellen die zo meteen op moeten en roept de namen één voor één af. De stylisten spuiten nog snel een hele bus haarlak op mijn olifantenkapsel en gaan nog met een borsteltje over mijn gezicht. Klaar. ‘Jolla Montalulah!’ Ik krijg een duwtje in mijn rug en sluit aan bij de rij modellen die samen met mij opmoeten. Helaas vergeet ik de onderkant van mijn rode jurk op te heffen waardoor de hak van mijn rechterschoen in de jurk blijft haken en ik naar voren val. Gelukkig vangt het model voor mij me op. Zo val ik tenminste niet op de grond. Maar voor ik het goed en wel doorheb, vallen alle voorgaande modellen ook om, waardoor het eerste model de catwalk op pleurt. De hele zaal houd zijn adem in en het voorste model schaamt zich dood. Grinnikend sta ik recht en klap ik in mijn handen zodat het vuil van mijn handpalmen af vliegt. Domino, wat leuk. Dat speel ik thuis met Jolien ook altijd. Dan zetten we heel de woonkamer vol dominosteentjes en tegen de tijd dat we bijna klaar zijn, schop ik per ongeluk een steentje omver met mijn lompe voeten. Déjà-vu, noemt me dat. ‘Jolla!’, roept het hoofd van de crew kwaad. Meteen ben ik terug bij de modeshow van Prada. Heel de rij ligt op de grond en allemaal kijken ze me geschokt aan. Het ziet er best wel grappig. Het doet me lachen. Heel hard zelfs. De vrouw met de namenlijst wordt knalrood en probeert niet in schreeuwen uit de barsten. ‘Sorry’, mompel ik droog.

De bel gaat. Ik loop naar de voordeur maar mijn irritante broertje Jacob is me voor. Met een ruk trekt hij de deur open om dan tot het besef te komen dat het Jolien is. Met een zucht druipt hij weer af en gaat hij naar zijn kamer. ‘Wat heeft hij?’, vraagt Jolien grinnikend. Ik lach. ‘Hij verwacht vast één van zijn fictieve vriendinnetjes.’ Ik sluit de deur en samen met Jolien ga ik naar de woonkamer. We ploffen neer in de zetel en zetten de televisie aan. Jolien trekt de afstandsbediening uit mijn handen en zapt wat. Ineens zie ik mijn grinnikende hoofd tevoorschijn komen, maar Jolien heeft alweer verder gezapt. ‘Jolien, ga eens terug’, zeg ik nieuwsgierig. Ze doet wat ik zeg en zet de post op Vitaya. Er is net een modeshowverslag bezig. Het beeld van een model dat door het gordijn recht op de catwalk pleurt komt net voorbij en meteen schieten mijn mondhoeken omhoog. ‘Gisterenavond was de langverwachte modeshow van Miuccia Prada in Milaan. Alles verliep zoals het zou moeten totdat er plots een model letterlijk vanuit de coulissen de catwalk op viel. Degene die hiervoor aansprakelijk was, is natuurlijk niemand minder dan Jolla Montalu-‘ Ik grijp de afstandsbediening vast en zet te televisie uit. Jolien kijkt me hoofdschuddend aan. ‘Ik heb geen idee hoe het jou ooit gelukt is model te worden’, zegt ze. ‘Ik ook niet.’ Ik leg de afstandsbediening op de salontafel en ga op mijn knieën in de zetel zitten. ‘Domino spelen?’, vraagt Jolien terwijl ze opstaat uit de zetel. Ik knik en haal de dominoblokjes uit de kast. Mijn favoriete spel. Vooral het gedeelte waarbij ik vlak voor het einde een dominoblokje omverschop.