- Prologue 1

Quincy Sullivan

'I think it might help you, it might help the both of us.' Het was niet meer dan een zachte fluistering. Hij was daarstraks nog zeker van zijn stuk geweest, maar nu ontdekte ik een aarzeling in zijn hese stem. Toch klonk hij nog steeds oprecht. Mijn tanden boorden zich diep in mijn onderlip. Ik rolde één van de honderden papiertjes heen en weer tussen mijn duim en wijsvinger. Mijn handen voelden warm en zweterig aan. Ik kon het niet. Ik had al zoveel gezegd. Te veel. Ik had me al te veel blootgegeven. Ik had me maandenlang kunnen afsluiten, ik haatte de wereld rondom me. Ik kon me simpelweg niet laten kennen. Ik hield mijn mond, overal, bang om iets verkeerd te zeggen. Ik was makkelijk klein te krijgen, had niet veel nodig om te breken. En nu had ik toegegeven, ik was mijn boekje te buiten gegaan. Een wildvreemde jongen had mijn vertrouwen gewonnen. En iets bleef me zeggen dat het fout was, dat ik stom bezig was, dat ik hem helemaal niet kon vertrouwen. Ik zou er spijt van krijgen.
'Quincy?' De aarzeling in zijn stem was nu verdwenen en had plaats gemaakt voor bezorgdheid. Ik schudde zachtjes mijn hoofd, durfde hem niet aan te kijken. Ik wilde mezelf niet verraden. Mijn blik dwaalde opnieuw af naar het dunne schetsboek. Bovenaan waren in een jongensachtig, smal handschrift twee zinnen geschreven. Daaronder stonden nog eens twee zinnen in mijn eigen grote, krullerige handschrift. Ik was eerlijk geweest, ik had het beloofd. Omdat hij het ook was. 'Are you okay?' Deze keer keek ik wel op. Zijn bruine ogen waren twee schatten aan geheimen. Er lagen talloze emoties in verborgen die ik onmogelijk kon thuisbrengen. Ik raakte verstikt in zijn ogen. Ik verloor me erin. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Deze jongen bracht mijn hoofd op hol, bij hem leek alles zoveel makkelijker. Zoveel beter. Ik wendde mijn ogen af, voelde hoe het bloed naar mijn wangen gestegen was. Ik boog me voorover en liet mijn hoofd op mijn hand rusten terwijl ik aarzelend, onder de eerste twee regels, aan een nieuwe zin begon.

I am a dissapointment. I deserve all the bad things that have happened to me.
I think horrible things about myself. I cut.
I've tried to kill myself.