Chapter 33

Niall Horan POV

Wanneer ik eenmaal 's morgens mijn ogen weer opendoe, merk ik meteen dat Harry er niet meer is. Zuchtend wrijf ik de slaap uit mijn ogen om vervolgens mijn wangen op te blazen als ik geeuw. Het zal wel weer een saaie dag worden. Hoewel het misschien toch beter is om een dagje naar buiten te gaan. Het zal me goed doen om aan alle warrige gedachtes te ontsnappen. Langzaam laat ik me uit bed glijden om daarna de gordijnen te openen waardoor de eerste zonnestralen de kamer inkomen. Een paar keer moet ik knipperen met mijn ogen tegen het felle licht die de zon naar binnen werpt, maar al snel ben ik gewend en kan ik de jongens en meiden in de klaslokalen zien zitten. Glimlachend, omdat ik geen school heb, kijkt ik hoofdschudded naar de volle klaslokalen. Ondanks dat ik me eigenlijk te ellendig zou moeten voelen om te eten, begint mijn maag toch te knorrig, als vraag om eten zodat ik de dag weer door kan komen. Hoewel ik weet dat mijn kleine chocoladecakejes voorraad in de ruimte tussen mijn matras en het bout van mijn bed me niet helpen om van de honger af te komen, is het ondanks dat wel heel erg aantrekkelijk om alles in een keer op te eten. Uiteindelijk na even tobben, pak ik er twee en laat de rest daar liggen. Het zal nogal vreemd overkomen als een zieke naar de kantine gaat om gewoon te eten. Dan zal ik maar even honger moeten lijden ; anders ontdekken ze dat ik niet ziek ben en kan ik alsnog strafwerk gaan schrijven door onnodige absentie. Ondanks dat het misschien ristkant is om naar buiten te gaan, zal ik toch lucht nodig hebben en van Harry moeten ontsnappen in de pauzes. Het stille open terrein tussen de twee bijgebouwde stukken van de kostschool, waar je wel vanuit het klaslokaal overheen kan kijken, is de perfecte plaats om na te denken. Als het moet kan ik zelfs verder, wat in dit geval handig zou zijn omdat ze je dan niet lang hoeven te zien. Met een beetje geluk zien de mensen me die ik juist niet ken. Glimlachend, doordat ik eindelijk een plannetje heb bedacht dat niet zal mislukken, open ik de deur met samengekepen ogen waardoor ik de dansende krullen niet op en neer zie bewegen als de persoon voor mij abrubt stilstaat. Pas wanneer zijn smaragdgroene ogen diep in de mijne boren, opzoek naar enige emote, sper ik mijn kijkers wijd open, zodat ook ik hem kan onderzoeken. Zwijgend had ik verder willen lopen, maar de warme hand die op mijn schouder word gelegt houd me tegen.
'Niall? Het spijt me zo..'
Na de woorden word ik weer los gelaten, alleen kan ik dit keer niet verder lopen.