Chapter 32

Harry Styles POV

Louis' lip begint weer te trillen waarna hij zachtjes begint te huilen. Het is moeilijk om te geloven dat Louis zo'n slechte jeugd heeft gehad terwijl hij altijd zo vrolijk is. Zachtjes streel ik met mijn vingertoppen over zijn rug, om hem vervolgens in een knuffel te trekken.
'Het spijt me zo, Haz.. Het was allemaal veel beter gelopen als jij hier niets van wist.. Dan had je hier nu niet gezeten, zeker nu je problemen hebt met Niall.. Het spijt me allemaal zo, Harry..' Legt hij uit, met een paar snikken ertussen door terwijl hij zijn handen ook op mijn rug laat rusten.
'Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen.. Je man er niets aan doen, en ik zal er altijd zijn om je te helpen, oké Lou?'
Wanneer ik hem loslaat zie ik dat hij zachtjes knikt, met zijn twee ijspegels op de grond gericht.
'Kun je niet beter hier blijven vandaag? Dan vertel ik de jongens dat je ziek bent, oké?' sTel ik stilletjes voor, om vervolgens even met mijn duim de natte remsporen van zijn gezicht af.
'Harry.. Ik ben bang, wil je bij me blijven? Alsjeblieft?' Vraagt Louis, die naar mijn idee wanhopig lijkt. Het lijstje ook vreselijk om met de gedachte te leven dat het mes gewoon op de grond ligt en je een eind aan je leven kan maken als je dat wil. Twijfelend vinden onze ogen elkaar, maar na enkele seconden knik ik.
'Oké dan, ik blijf.'
Langzaam haal ik mijn telefoon uit mijn zak om daarna een sms'jes naar Liam te sturen dat ik voor Louis zorg terwijl hij ziek is. Hij zal de leraren maar moeten vertellen dat we beide ziek zijn. Hopelijk nemen ze daar genoegen mee, al lijken ze meestal niet geïnteresseerd in de zieken.
'Bedankt.. Echt heel erg bedankt, Harry. Je bent echt de beste vriend die ik ooit heb gehad..' Mompelt hij, terwijl er lichte blosjes op zijn wangen vormen waardoor hij naar de grond moet kijken om het te verbergen.
'Ach, daar zijn vrienden voor, toch?' Glimlach ik, om vervolgens met mijn hand door zijn haar te woelen. Louis schiet ook in de lach, wat op zichzelf al een goed teken is. Misschien kan ik Louis later dit jaar nog overhalen om het mes voorgoed in de bestekla te laten liggen. Dat zou een hele oplichting zijn, wetend dat je vriend zich niet meer snijdt om zijn verleden.