Chapter 32

Harry Styles POV

Louis' ogen flitsen naar de mijne om er vervolgens in te boren. Het mes, wat eerder een klein zakmesje lijkt dan een groot keukenmes, valt uit zijn handen op de vloer. Trillerig, verschrikt blijft hij naar me staan staren tot hij uiteindelijk geluid uit zijn mond weet te krijgen.
'H-Harry.. Ik.. ik was..'
Tranen vullen zijn oogkassen als hij zijn zin niet eens meer af kan maken. Medelijden vloeit er in mijn lichaam, waarna mijn ogen van Louis naar het op de grond gevallen mes kijken. Een kleine druppel bloed druppelt er van zijn polsen af, waar meestal zijn horloge hoort te zitten. Is hij hier al vaker mee bezig geweest? De kleine dichtgegroeide wondjes en af en toe littekentjes op de plek waar de nieuwe wond zit bewijzen dat hij zich al vaker heeft gesneden.
'Louis, waarom doe je dit?'
Snikked valt hij neer op zijn knieën, om zijn handen vervolgens voor zijn gezicht te slaan. Al snikkend probeert hij op zijn lip te bijten, waarna er een raar hikkend geluid uit zijn keel weerklinkt. Zachtjes loop ik naar hem toe, om het mes weg te schoppen en mijn hand op zijn schouder te leggen om hem te troosten.
'Ik weet het niet, Haz.. Het ging vorig jaar allemaal zo verkeerd.. Niemand had dit mogen weten...' murmelt hij vanonder zijn handen. De ijsbergjes in zijn ogen zijn gesmolten en stromen nu langzaam over zijn gezicht, waar het natte traansporen achterlaat.
'Je kan me alles vertellen, Lou. Wát is er gebeurt?' vraag ik hem voorzichtig, om daarna even over zijn schokkende rug te wrijven. Langzaam laat Louis zijn handen zakken om die op zijn knieën te laten rusten. Maar nog steeds durft hij me niet aan te kijken. Blijkbaar is het erg beschamend, anders had Louis het me allang verteld.
'Een jaar geleden moest ik hier naartoe omdat.. mijn ouders niet meer voor me konden zorgen. Bijna elke dag was mijn moeder dronken, en sloeg mijn vader haar dan omdat ze het wéér was. Mijn hele leven lang heb ik me gevoeld alsof ik niets waard was ; ik ruimde de kots op, nam de slagen in beslag die mijn vader aan mijn moeder wilde geven. Ze hebben dus vorig jaar beloofd aan me dat ik mijn school hier maar moet afmaken, omdat ik anders geen leven meer heb. Vanaf toen ben ik me gaan snijden..' vertelt Louis, half snikkend door de schaamte.