Chapter 31

Harry Styles POV

Met kramp in mijn ledematen, nek en rug probeer ik overeind te komen. Klaarblijkelijk ben ik gisteren inslaap gevallen toen ik op Niall bleef wachten. Terwijl ik de slaap uit mijn ogen probeer te wrijven, kijk ik achterom waardoor ik Niall's blonde haren meteen opmerk. Dus hij is toch gekomen.. Waarom heeft hij me dan niet wakker gemaakt? Zuchtend sta ik op, waarna ik besef dat Niall nog niet eens wakker is, terwijl het toch al laat is. Binnen twintig minuten begint de les. Nou ja, als hij niet wil, zal ik hem maar laten slapen. Vertederend blijf ik even kijken naar zijn gezichtje, zo lief.. Het is al een wonder dat hij me leuk vond, laat staan dat hij zijn spullen niet meteen verhuisd naar een andere kamer nu ik hem heb gebroken. Betekend dat, dat ik nog een kans heb? Of heeft hij er gewoon niet bij na gedacht om dat te doen? Nadat ik mijn hoofd gedwongen weer af moet wenden omdat ik anders te laat kom, valt mijn oog op het briefje wat ik gister heb geschreven. Niets.. Heeft hij het niet gelezen, niet gezien, of gewoon niets gedaan? Teleurgesteld hijs ik mijn tas over mijn schouder, om me vervolgend nog een keer om te draaien en naar Niall te kijken. Waarschijnlijk zal ik hem de hele dag moeten missen, geen kusjes meer op mijn wang, geen knuffels meer, geen lieve blikken die alleen ik kan ontcijferen. Nee, vandaag zal ik moeten afkicken. Zodra ik de kamer verlaten heb, krijg ik meteen spijt. Eigenlijk zou ik er moeten zijn voor hem, ons probleem uit moeten praten en weer proberen het zoals vroeger te maken. Hoewel na dit het allemaal moeilijk is om te vergeten. Het word mogelijk weer zoals voorheen, maar daar zal ik dan wel iets voor moeten doen. Bijna zoals afgesproken staan Zayn en Liam me op te wachten aan het eind van de gang, omdat hun kamer hier ook in de gang is.
'Hee, Haz. Weet jij waar Lou is? Volgens Zayn was hij er niet toen hij wakker werd,' vraagt Liam meteen, waardoor ik meteen doorheb dat er iets niet pluis is.
'Hmm, nee. Maar ik ga wel even kijken, gaan jullie maar alvast naar de les, ik kom dan zo wel met Louis,' zeg ik, zodat ik meteen omdraai om naar Louis' kamer te rennen, aan het eind van de gang. Eenmaal bij zijn deur aangekomen begin ik hard te kloppen en te bonken.
'Lou..? Louis? Kom je?' vraag ik, met een bezorgde ondertoon in mijn stem.
'N-nee.. Ik kom niet..' klinkt er vanuit de kamer, waar de angst uit is te halen wat me meteen niet bevalt. Gelukkig heb ik de sleutel van Zayn's kamer gejat een paar dagen terug. Vlug steek ik de sleutel in het slot om vervolgens de deur open te gooien. Het eerste waar mijn oog opvalt is het mes in Louis' hand.