Nee - nee!

Ik wist nog altijd niet goed wat ik moest doen. De bel ging beneden. De deur werd opengedaan. Een schreeuw. Ik fronste mijn wenkbrauwen en liep naar de deur. Paniekerige stemmen in de hall. Ik aarzelde even, maar liep dan toch naar beneden. Kimmy was tegen Carlisle aan het praten. ‘Wat is er Kimmy?’ Zei ik toen ik haar bange gezicht zag. ‘Neen!’ Zei ze bars terwijl ze op haar lip beet. Ik keek vragend naar Carlisle. ‘Bella is verdwenen, Kimmy kwam thuis, en alles lag overhoop en Bella was weg.’
Ik schrok. ‘Wanneer was dat Kimmy?’ Kimmy keek verward op. ‘2 minuten geleden of zo, ik ben direct naar hier gekomen...’ Ik ademde diep i. ‘Carlisle... Daarjuist was Alice weer zo aan het raaskallen, volgens mij zijn het een soort visioenen...’ Carlisle keek verbaasd naar mij. ‘Wat zei ze dan Jenna?’ Ik keek naar de mensen om me heen. ‘Ze... Ze... Ze had het over dood, mensen, tijd. Daarna plofte ze terug in haar kussen.’ Carlisle keek me doordringend aan. ‘Denk na Jenna, wat zei ze als laatste?’ Ik sloot mijn ogen en dacht diep na. ‘Te laat!’ Herinnerde ik me plots weer. ‘Nee – nee – nee!’ Schreeuwde Edward