Chapter 30

Niall Horan

Het is al laat in de avond als ik eenmaal terugkeer naar onze kamer. Tot diep in de nacht heb ik over het school terrein gezworvenok mijn gedachtes en opties op een rijtje te zetten. Natuurlijk kan ik Harry vergeven, em nog een tweede kans geven en geloven dat het een ongeluk was, ondanks ontsteeds met de gedachte in mijn achterhoofd dat Louis dit misschien wel allemaal zo op heeft gezet. Een andere optie is Harry negeren, eveneens als Zayn, Louis en Liam en dan mijn eigen leventje laten lijden zonder me nog druk te maken over Harry. Iets zegt,e dat de tweede optie niet slim is, vooral omdat mij gevoelens voor Harry nog vurig branden. Het liefst zou ik de hele dag met hem zijn, maar we hebben afgesproken dat dat niet kan, laat staan nu dit is gebeurt. Met bijna bevrore handen, diep in mijn zakken, loop ik het verlaten schoolgebouw binnen ; iedereen slaapt al. Logisch, ze moeten morgenochtend acht uur alin de les zitten. Waarschijnlijk zal ik toch niet slapen, dus ik ben vanplanmorgen gewoon een dagje vrij te nemen. Gewoon, dan hoef ik niets, geen huiswerk, niet leren, geen school en geen Harry om me aan te storen. Jammer genoeg ben ik veel te snel bij onze kamer zodat ik de sleutels toch noodgedwongen in het slot moet steken om vervolgens de deur open te doen. Een zwak schemerig licht komt er uit de kamer, eveneens flikkeren de lichtjes op de muur. Wanneer ik de deur verder open trek om naar binnen te lopen zie ik gelijk de kaarsen en dringt er een aroma geur mijn neus binnen. De sterke geur laat me duizelen, waardoor ik meteen weer geïrriteerd raak. Een bos vol chocolade bruine krullen rusten op twee armen die op hun beurt op het bureau liggen. Zachtjes gaat zijn rug op en neer, waaruit ik kan vaststellen dat hij slaapt. Ondanks dat ik nog boos op Harry zou moeten zijn, kan ik het niet helpen om te glimlachen. Hij is gewoon zo lief als hij slaapt. Zijn perfecte gezichtje, niet wetend dat ik er ben die over hem waakt. Terwijl mijn hand een paar krullen achter zijn oren schuiven herkennen mijn ogen een pasgeschreven briefje op het bureau. Nieuwsgierig pak ik het op om het vervolgens te lezen. Hierin legt Harry uit dat het zijn fout was, maar dat hij zo'n medelijden met Louis had, hem daarom kuste. Dat ik genoeg redenen heb om hem voor altijd te haten. Het was een ongeluk, dat hij Louis kuste, maar Harry's hart ligt voor altijd bij mij. Nadat ik klaar ben met het briefje rolt er een traan langs mijn wang om daarna op het papiertje te vallen. Zachtjes buig ik voorover om een kusje op zijn wang te drukken.