Deel 230

Lies Pov.
Het is nu een week later, Relinde mag vandaag naar huis. Hoe het tussen Joe en Relinde is? Er is niets gebeurd. Ze hebben een kort gesprek gehad toen wij er niet waren, maar dat ging niet over iets bijzonders. Ik trek Joe uit de kamer om hem even apart te spreken. ‘Lies, waarover wil je spreken? Kan dat niet gewoon bij Relinde en de anderen?’ Ik schud mijn hoofd en kijk hem bazig aan. ‘Waarom vertel je het haar niet gewoon! Het is echt geen geheim dat je van haar houdt!’ Hij kijkt naar de grond en bloost zacht. ‘Misschien ben ik wel niet goed genoeg voor haar, ze is gewoon zo.. perfect. Ik ben te min. Ze ziet vast niets meer in me.’ Ik pak hem bij zijn schouders en schud hem heen en weer. ‘Joe, weet je nog toen Coco was overleden?’ Hij kijkt op en knikt. ‘Toen was Relinde degene die je wist op te beuren, hoe verdrietig je ook was! Ze heeft jou nu nodig! Om het ongeluk en alle beelden die ze daar heeft meegekregen te vergeten. Ik weet dat ze sterk is, maar ze is ook maar een mens en heeft hulp van een vertrouwd iemand nodig! Bij haar ben jij dat, Joe. Toen we beseften dat jij en Relinde elkaar nog meer dan leuk vonden, wat niet lang duurde, hebben we dat hele plan van truth or dare bedacht! Het werkte omdat jij bij haar hoort! Snap het dan! Je hoort bij haar, Joe!’ Zeg ik snel achter elkaar. Joe kijkt lang naar mij en is onder de indruk van mijn speech. Dan verschijnt er een glimlach bij hem op, een brede. ‘Net als jij en Kevin?’ Vraagt hij hoopvol. ‘Net als ik en Kevin.’ Zeg ik met mijn gedachten bij de ervaring van een week geleden. Binnenkort gaat dat nog verder. Ik zwijmel weg bij die gedachte. ‘Lies, hallo?’ Joe zwaait voor mijn ogen. Ik word weer wakker. ‘Vertel het haar, Joe. En wacht niet te lang. Jullie verdienen het echt om bij elkaar te zijn.’ Ik ga een keer door zijn haar. Joe slaat zijn armen om me heen. ‘Dat had ik echt even nodig. Bedankt, Lies. Je bent de beste.’ ‘Op Relinde na, voor jou dan.’ Grijns ik. ‘Maar, inderdaad. Ik ben erg goed.’ ‘Ego!’ Joe geeft me een duwtje. Nick komt naar buiten, met Gaby aan zijn hand. ‘Komen jullie ook mee naar de balie, dan gaan we haar ontslag aanvragen.’ Ik knik, maar zie Joe’s gezicht. ‘Maar, ik neem Kevin mee. Er moet wel iemand bij haar blijven..’ Joe klaart alweer op. ‘Ik blijf wel!’ Zegt hij vrolijk. Gaby en Nick kijken elkaar lachend aan. ‘Tuurlijk blijf jij wel. Stuur Kevin maar weer hierheen dan.’ Hij knikt en loopt naar binnen.

Joe Pov.

Ik loop de kamer weer binnen. ‘Kevin, Lies vraagt of je mee komt naar de balie om Relinde.’ Ik kijk haar even aan. ‘te laten ontslaan uit het ziekenhuis.’ Kevin geeft me nog gauw een bemoedigend stootje tegen mijn rug, op een manier dat Relinde het niet zou merken. Hij sluit de deur en het gepraat van de rest van de wereld valt weg. Het enige wat er is, is dit moment. Relinde en ik alleen in dezelfde ruimte. We kijken beiden verlegen een andere kant op, dan kijkt ze me voorzichtig aan. 'Waarom ging jij niet mee met de rest?' Ik bloos een beetje, maar probeer het zoveel mogelijk te verbergen. 'Ik vind het niet leuk dat jij dan hier alleen zou zijn.' Ze kijkt me lief aan. Waarom moet ze nou zo leuk zijn? Waarom moet ik verliefd op het mooiste meisje ter wereld zijn, als ze toch niet op mij valt? Het is zo oneerlijk. Ik kan niet zonder haar. 'Hoe is het nu met je?' Ik ga naast haar bed zitten. Ze kijkt me aan en haalt haar schouders op. 'Het ging wel eens beter, snap je?' Ik kijk in haar diepbruine ogen. Waarom nou toch! 'Ja, ik begrijp je heel goed. Zo voelde ik me ook toen je in coma lag, toen je me niet meer herinnerde.' Mompel ik. Ze kijkt nog steeds naar me, het is hypnotiserend. 'En zo voelde ik me toen je zo hard moest huilen, vanwege Coco.' De hele geschiedenis wordt teruggehaald lijkt het wel. Alles komt weer terug bij me op, hoe ik haar ontmoette en hoe ze me steunde. Hoe ik haar een aantal keren huilend aantrof en dat ze me in mijn nek moest zoenen. Dat ze ook op mij was. Waarom moest ze eigenlijk huilen iedere keer? 'Relinde?' Ze kijkt op. 'Wat is er?' Ik slik een keer moeilijk. 'Toen, net voor ehm.. je weet wel. Dat we voor het eerst zoenden..' Ik word vuurrood. 'Toen vond ik je een aantal keren huilend? Ik heb nooit te horen gekregen waarom je huilde. Mag ik het weten?' Ze kijkt verlegen naar haar handen en begint te blozen. 'Ik was zo verliefd op je en vond het zo erg dat het niet wederzijds was. Dat dacht ik althans. Ik vroeg me gewoon telkens af waarom ik nou verliefd was op de mooiste jongen ooit die mij niet zou zien staan.' Ze wordt nog roder. Ooit? Bedoelt ze nu ook nog? Dat zal toch niet. Ze praatte in de verleden tijd, dus dat was ook in de verleden tijd. Dat meent ze nu niet meer. 'Vond je het niet vreemd? Om al die opdrachten zo maar uit te voeren op mij en ik op jou?' Vraagt ze nieuwsgierig. Haar nieuwsgierigheid is gelukkig nog niet weggetrokken, dat is schattig aan haar. 'Ik vond het grotendeels heerlijk, maar ik was ook bang. Dat weet je ook al.' Ze knikt en pakt mijn hand vast. 'Zullen we weer gewoon terug naar vrienden gaan?' Ik kijk haar glimlachend aan. 'De beste.' Ik knijp zachtjes in haar hand. Zo ziet ze me dus ook. Een vriend. Niets meer en niets minder.