Vijftien augustus

Thyrza was misschien geen moeder om urenlange gesprekken mee te voeren, ze verwelkomde haar dochter warmer dan verwacht. Er werd meteen een bed bijgezet in Becky’s kamer, een extra stoel aan tafel geschoven en een mok thee onder Moira’s neus geduwd. Naar de reden van haar bezoek werd niet gevraagd; of Moira daar blij mee was, wist ze niet zo goed. Rustig was het in elk geval wel.
Natuurlijk waren Timo, Jelle, Becky en Luca compleet in de wolken met Moira’s verblijf. De jongste twee sleepten haar mee in hun spelletjes, Jelle vond het heerlijk om samen voor de televisie te liggen en gewoon te kletsen. Timo was zoals altijd wat rustiger, maar ’s avonds zaten hij en Moira vaak samen aan de keukentafel te tekenen.
Timo kon nog veel beter tekenen dan Moira. Zijn creaties vormden de manier waarop hij het beste communiceerde en meer dan eens wist hij Moira’s gemoedstoestand te vangen in een pijnlijk mooie tekening.
Van Daniël zag Moira niet veel en dat vond ze niet zo erg. Hij gedroeg zich altijd even vriendelijk tegenover haar, maar Moira vond het moeilijk om bij hem in de buurt te zijn – hij riep herinneringen op van Thyrza met en zonder Arend, herinneringen die Moira niet allemaal even dierbaar waren.
In ieder geval moest Daniël gewoon werken en hij kwam meestal pas tegen etenstijd of zelfs daarna. Hij woonde niet echt bij Thyrza in huis, hij bracht er alleen wel het grootste deel van zijn tijd door. De kinderen waren al zo aan hem gewend dat ze niet meer opkeken als hij binnenkwam of iets zei. Dat maakte Moira’s gevoel van onbehagen sterker, het gevoel dat ze niet meer bij deze familie hoorde, maar er was één troost: geen van de kinderen noemde Daniël “papa”.

Op donderdag vijftien augustus scheen de zon zo fel dat Moira haar zonnebril bij zich wenste. Die lag echter nog bij Frits op het tafeltje in de gang, in de haast had ze vergeten hem mee te nemen.
Ze zat zich net af te vragen of ze een andere oplossing kon vinden, toen Thyrza plotseling aan kwam zetten met een verbleekte strooien hoed. Ze stak ’m met een lachje naar haar dochter uit en zei: ‘Weet je nog, hoe we allebei zo’n hoed hadden in Frankrijk?’
Vakantie in Frankrijk – dat moest ondertussen meer dan vijftien jaar geleden zijn. Moira was toen zes, Timo nog niet geboren. Moeder en dochter liepen de hele vakantie rond met ieder een strooien hoed. Moira wist dat inderdaad nog, ook al was het zo lang geleden, en ze zuchtte nostalgisch bij de herinnering.
‘Deze is zeker van jou dan,’ zei ze met een glimlach en pakte de hoed aan. Thyrza knikte, streek even over Moira’s wang en liep toen het huis in alsof er niets gebeurd was. Moira bleef even staan met de hoed in haar handen. Voor het eerst in tijden wíst ze niet alleen dat Thyrza haar moeder was, maar voelde het ook zo.
Op dat moment kwamen Luca en Becky op haar afgestormd. ‘Moira, Moira, Moira! Doe je mee spelen?’
‘We doen Sneeuwwitje!’ riep Luca. ‘Ik mag de dwergen zijn!’
‘En ik Sneeuwwitje!’ voegde Becky erbij. ‘Ben jij dan de boze stiefmoeder?’
Moira schoot in de lach. ‘Luca, alle dwergen in je eentje?’
Hij knikte geestdriftig en Moira woelde liefdevol door zijn haren. Ze was hier gekomen om na te denken, maar de felle zon en het enthousiasme van haar broertjes en zusje drongen zelfs de donkerste gedachten naar de achtergrond.
‘Vooruit, ik ben de boze stiefmoeder,’ zei ze. ‘En wie is de prins die de schone Sneeuwwitje wakker kust?’
‘Ricky van de buren,’ antwoordde Becky blozend. Achter haar kwam de betreffende buurjongen tevoorschijn, een jochie van een jaar of twaalf met bruin piekhaar en een rond gezicht. Hij leek wat verlegen, maar stelde zich beleefd voor. Na een tijdje begon hij zich duidelijk op zijn gemak te voelen en stemde erin toe zowel jager als prins te spelen. Jelle werd een tweede dwerg en zelfs Timo nam uiteindelijk die rol op zich.
‘Sneeuwwitje en de drie dwergen,’ lachte Thyrza, die even kwam kijken.
‘Kwartet,’ mompelde Timo. Becky gaf hem een stomp, maar leek allang blij dat ze überhaupt dwergen had.
En dus speelden ze Sneeuwwitje.
Moira was een erg overtuigende boze stiefmoeder, al zei ze het zelf. Ricky, die haar niet zo goed kende, stond af en toe met open mond naar haar te kijken en vroeg zelfs één keer verontwaardigd waarom ze zo gewoon deed tegen Becky. Die leek het trouwens helemaal niet erg te vinden dat Moira zo wreed was, volgens Becky hoorde het bij het spel en ze vond het prachtig.
Moira vermaakte zich prima, maar ergens in haar achterhoofd klonk weer dat stemmetje: Dit had Tara vast ook leuk gevonden.