Twaalf augustus (vervolg)

Ondanks haar stormachtige emoties toverde Moira een glimlach op haar gezicht en zei luchtig: ‘Hé Bill! Alleen thuis?’
Hij lachte even. ‘Ja, had geen zin om weg te gaan. Jij ook, zo te zien.’
‘Klopt.’ Moira vroeg zich af hoe lang hij daar al stond zonder dat zij het gemerkt had; misschien had hij de tekening wel gezien. Wat moest ze dáar nou weer van denken?
Ze stond op, klopte haar kleding af en raapte haar spullen van de grond. ‘Kom er maar in, hoor!’ Alsof hij dat niet altijd zonder te vragen deed. Was er met hem soms ook iets? Hij leek nerveus, trok met zijn mond alsof hij iets wou zeggen maar deed het toen toch niet. In plaats daarvan kwam hij de tuin in en volgde haar naar binnen.
Moira begon in een automatisme thee te zetten, Bill plofte aan de keukentafel neer. Misschien verveelde hij zich, misschien was hij inderdaad wel nerveus – wat de reden ook was, hij tikte ritmisch met zijn nagels op het tafelblad en leek volledig in gedachten verzonken. Moira besloot even niets te zeggen, zodat hij tot rust kon komen, maar na een tijdje leek die aanpak niet echt te werken; het getik ging steeds sneller en begon steeds meer op haar zenuwen te werken.
Ze draaide zich om – schoof in dezelfde beweging een mok naar hem toe – en opende haar mond om het getik te laten stoppen, toen Bill plotseling zelf besefte wat hij aan het doen was. Meteen trok hij zijn hand terug en zei verontschuldigend: ‘Sorry daarvoor.’
‘Geeft niet,’ zei Moira onmiddellijk. ‘Is er iets? Je lijkt zo nerveus.’
‘Nee...’ Hij aarzelde even, maar schudde toen zijn hoofd. ‘Ik voel me de hele tijd al zo... Zo rusteloos... Dus je kan niet zeggen dat er iets is, zo ben ik gewoon.’
Hij probeerde te glimlachen, maar zijn frons trok zijn mondhoeken scheef en het zag er meer uit als een pijnlijke grimas. Moira ging naast hem zitten en legde een hand op de zijne. ‘Waarom dan?’
Bill ontweek haar blik – en dat gebeurde niet vaak. Hij was iemand die mensen vrijwel altijd in de ogen keek. Moira besefte meteen dat er iets heel erg mis was, wat hij ook zei. Ze kneep in zijn hand en zei ernstig: ‘Mij kan je alles vertellen, hè.’
Frits kon de pot op met z’n jaloezie, Bill had haar nu nodig. Ze mocht dan wel verloofd zijn met een ander, dat betekende niet dat ze een waardeloze vriendin moest zijn voor Bill.
‘Ik weet het,’ zuchtte hij op dat moment. ‘Maar dit niet. Echt niet.’
‘En Tom?’ Moira controleerde dat maar even voor de zekerheid.
‘Tom weet het al eeuwen,’ verzekerde Bill haar. ‘Niet dat het veel helpt of zo... Maar dat is mijn probleem.’
‘Maak het míjn probleem,’ suggereerde Moira. ‘Of liever, óns probleem. Vertel me wat er aan de hand is, misschien kan ik je helpen.’
Hij stootte een bitter lachje uit. ‘Ja, misschien.’
‘Bill...’ Moira voelde zich al rot, maar nu nog veel meer. Ze vond het vreselijk om hem ongelukkig te zien, net als toen hij haar over Steffi vertelde. Het liefst zou ze de hele wereld gelukkig maken. Maar dat kón nou eenmaal niet en dus moest ze zich beperken tot de normale huis- , tuin- en keukenproblemen. Maar als ze mensen zelfs daar niet mee kon helpen...
‘Moira, het spijt me dat ik je ongelukkig maak,’ zei hij zachtjes. ‘Dat heb ik al eerder gezegd en ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik het nog steeds doe, maar ik doe echt mijn best om...’
‘Als je echt wil dat ik gelukkig ben, zeg me dan wat er aan de hand is.’ Die was laag, dat wist Moira ook, maar ze wist echt niet meer hoe ze hem anders kon helpen.
Bill keek haar aan. Ze zag in zijn ogen dat hij er moeite mee had, maar het leek erop dat hij zijn beslissing genomen had.
Hij trok voorzichtig zijn hand onder de hare vandaan. Staarde even naar zijn nagels. Keek naar haar op. Zijn lippen bewogen, heel lichtjes, en ze verstond: ‘Vergeef me...’
Toen boog hij zich naar voren en drukte zijn lippen op de hare.