Twaalf augustus

Geen verwarring meer? Mocht ze willen. Frits was vijf minuten geleden naar zijn werk vertrokken en de twijfel sloeg in alle hevigheid toe. Had ze er wel goed aan gedaan om het huwelijk te vervroegen? Had ze niet juist meer tijd nodig? Nee, onzin. Het was toch wel duidelijk dat ze met Frits wilde trouwen.
Ze moest iets doen. Iets waarbij ze zowel haar hoofd als haar handen nodig had, anders gingen haar nagels eraan.
Normaal gesproken ging Moira naar de supermarkt met een vaag idee over wat haar aankopen gingen zijn. Nu zocht ze in de kast naar een kookboek, bracht een kwartier door met het zoeken van een goed recept en schreef zorgvuldig alle ingrediënten over op een blaadje, zodat ze een boodschappenlijst had.
Vervolgens strikte ze heel langzaam haar veters, veegde alle plooien uit haar jas, nam de grote boodschappentas en vertrok met het lijstje in haar zak naar de supermarkt.
Daar concentreerde Moira zich volledig op wat ze moest kopen. Ze ging haar lijstje op volgorde af, of de dingen nou naast elkaar stonden of niet, met als gevolg dat ze drie kwartier langer over haar boodschappen deed dan normaal.
Eenmaal thuis zorgde Moira ervoor dat alle boodschappen op de juiste plek terecht kwamen (waar ze ook weer een kleine twintig minuten voor nodig had) en ging vervolgens naar boven om de was te sorteren. Ze concentreerde zich zo hard op haar taak dat ze geen tijd had om aan iets anders te denken – en dat was precies de bedoeling.
Na het wasgoed poetste ze de vlekken van de ovendeur, stofzuigde het hele huis en stofte alle boeken af. Toen was er niets meer te doen en ze zag een enorm gat tussen nu en het moment dat Frits thuiskwam. Hoe kon ze dan niet aan het piekeren slaan?
Iemand klopte op de voordeur. Blij met die afleiding ging Moira opendoen – en natuurlijk was het Tara.
‘Ik mag mee naar gitaarles,’ zei ze trots. ‘Ik ga gitaar spelen, net als oom Tommie.’
Oom Tommie stond er overigens naast en grijnsde. ‘Dat moest ze per se komen melden. Kom, ukkie, we gaan.’
Tara huppelde naar het tuinhek, ondertussen vrolijk zingend: ‘Ik ben geen ukkie!’
‘Ben je wel!’
‘Ben ik niet!’
Glimlachend sloot Moira de deur en leunde er tegenaan. Wat nu? Tara weg, dus ook daar kon ze geen afleiding van verwachten. Bovendien herinnerde Tara haar alleen maar aan Bill en dát was nou precies niet de bedoeling.
Ze trok de voordeur weer open en keek de voortuin in. Meteen verscheen er een tevreden grijns op haar gezicht. De tuin kon wel wat verzorging gebruiken! Normaal gesproken had ze een hekel aan tuinieren, maar vandaag maakte ze met plezier een uitzondering.
Ze ging meteen een schoffel halen.

Tegen drieën wist Moira weer waarom ze een ongelooflijke hekel had aan tuinieren. Ze had dan wel haar hoofd en handen erbij nodig, maar nu gingen haar nagels alsnog dood – ze braken, scheurden, zaten onder de aarde, de schrammen en de sneetjes. Haar rug deed pijn en haar haren klitten aan elkaar van het zweet. Geweldig.
De tuin vond het duidelijk niet zo erg. Die stond er weer mooi bij, gewied en al. Moira zuchtte diep en bracht haar schoffel terug naar het schuurtje in de achtertuin.
‘Goed,’ mompelde ze. ‘Dat was dan weer dat. En nu ga ik onder de douche voordat iemand me ziet.’
En ze vluchtte het huis in.
De douche maakte veel goed; het bleek allemaal niet zo erg met haar nagels, wat een hoop goedmaakte aan haar humeur. Moira was tot haar vijftiende fanatiek nagelbijtster geweest, totdat ze van de ene op de andere dag besloot dat ze ermee op wilde houden. Sindsdien waren haar lange nagels zo’n beetje haar trots.
Gedoucht, aangekleed, opgewekt, roffelde ze de trap weer af naar beneden – op zoek naar haar volgende bezigheid. De achtertuin stond naar haar te lonken, maar voor geen goud zou ze opnieuw beginnen met tuinieren. Dat mocht Frits doen als hij thuiskwam.
Op de salontafel lag haar tekenblok met een potlood erop. Een 4B-potlood, een zachte dus. Haar favoriete tekenpotlood.
Moira aarzelde. Tijdens het tekenen liet ze haar handen altijd maar gewoon gaan, anders kreeg je verkrampte lijnen en een stramme afbeelding. Maar dat betekende ook dat haar vingers af en toe iets anders tekenden dan dat wat ze in gedachten had. Iets wat op dit moment nog wel eens gevaarlijk voor haar humeur kon zijn.
Maar zoals gewoonlijk kon ze geen weerstand bieden aan haar tekenneigingen. Dus griste ze het blok van tafel, stapte de achtertuin in en liet zich in het gras zakken. Met het potlood tussen haar tanden sloeg ze het tekenblok open. De eerste pagina was natuurlijk leeg. Ze hield haar hoofd even scheef en bestudeerde het witte blad, alsof ze nu al kon zien wat voor tekening ze zou maken. Toen zette ze haar potlood op papier en maakte haar hoofd leeg.
Natuurlijk was dit een slecht idee. Ze had het van te voren kunnen weten, ze had zich hier van te voren op voor kunnen bereiden. En toch voelde ze de tranen prikken achter haar ogen toen Bill Kaulitz haar aankeek vanaf het papier.
Ze veegde woest over haar nog droge ogen, vervloekte zichzelf om haar puberreactie. Dit was werkelijk onmogelijk. Deze hele tekening was onmogelijk. Ze prutste haar nagel onder het papier en scheurde de bladzijde uit het blok. Bill belandde met zijn gezicht naar beneden in het gras.
En natuurlijk klonk op dat moment zijn stem: ‘Moira?’
Ze sloeg haar ogen op en staarde recht in het gezicht dat ze net getekend had. Hij leunde zoals gewoonlijk over de heg, een lichte frons op zijn gezicht.
Hij moest serieus eens aan zijn timing werken.