Drie augustus (laatste stukje)

Niemand had door dat het keukenraam openstond. Niemand had door dat Frits daar onder zat en zich tegen de muur drukte om niet op te vallen. Hij dankte God in stilte dat Hij heggen rondom de villa had geplant, anders was hij er nu gloeiend bij.
Ondertussen had hij de ruzie tussen Steffi en Bill gehoord en begreep al een heleboel meer. Steffi was Tara’s moeder! Wie had dat gedacht...
Moira, dacht hij. Moira wist het. Daarom was ze natuurlijk zo nerveus. Moira had het geweten. Maar wanneer had Bill haar dat dan verteld? Hij besefte dat er veel meer achter zijn rug om was gebeurd dan hij wist – dat was natuurlijk ook de essentie van “achter iemands rug om”, maar het bleef frustrerend.
Toen hoorde hij Tara’s antwoord en concentreerde zich weer op wat er in de keuken gebeurde.

‘Niet waar,’ zei Tara verbluft. ‘Ik heb geen mama. Toch, papa?’
Ze keek Bill hulpzoekend aan, maar die sloeg zijn ogen neer. Tegen Tara liegen kon hij niet. ‘Ze heeft gelijk,’ mompelde hij zachtjes. Steffi lachte zelfgenoegzaam en dat maakte hem opnieuw razend. Als hij Tara niet in zijn armen had gehad, had hij Steffi nú een klap verkocht.
‘Niet waar,’ herhaalde Tara en er verscheen een koppige blik in haar ogen. ‘Ik heb geen mama!’ Ze trok aan Bills haar om zijn aandacht te trekken. ‘Ik héb geen mama! Jij zegt altijd dat ik geen mama heb!’
‘Ik zeg altijd dat je mama er niet is,’ antwoordde Bill gelaten. ‘En dat ze er nooit geweest is.’
‘Maar waarom zegt zij dan dat ze mijn mama is?’ Tara snapte er niets van en keek haar vader met tranen in haar ogen aan.
Bill zuchtte weer. Hoe ging hij dit uitleggen? Het was wreed om tegen zo’n klein kind te zeggen dat har moeder haar niet wilde – maar aan de andere kant, het was een goede manier om Steffi in ongenade te laten vallen. En op dit moment stond Bills hoofd niet naar vergeving.
Dus raapte hij zichzelf bijeen, wierp een valse blik op Steffi en zei zoetjes: ‘Toen je geboren werd, wilde ze je niet hebben, liefje.’
Tara’s ogen werden zo mogelijk nog groter toen de betekenis van die woorden tot haar doordrong. Twee dikke tranen biggelden langs haar wangen. Even voelde Bill een steek van schuld, maar hij had het al gezegd.
‘Dat was vroeger!’ riep Steffi en strekte haar handen uit naar Tara. ‘Ik wist niet wat ik deed, schatje, maar waarom denk je dat ik hier ben? Ik wil je terug! Jullie allebei!’
Bill deed een stap achteruit. Tara klemde zich aan hem vast als een drenkeling aan een reddingsboei. Ongelovig schudde haar vader zijn hoofd. ‘Je bent getróuwd, weet je wel?’
‘Kan me niet schelen! Een scheiding is zó geregeld! Ik ben altijd van je blijven houden, altijd!’
Bill twijfelde maar nauwelijks aan Steffi’s woorden; hij had altijd al geweten wanneer zij loog. Aan de juistheid van zijn antwoord twijfelde hij evenmin. ‘Maar ik niet van jou.’
Even bleef Steffi doodstil, staarde naar hem met een verwilderde blik. Toen stampte ze als een verwend kind met haar voet op de grond en snauwde: ‘Ook goed! Geef me dan mijn kind terug!’
‘Teruggeven? Je hebt haar nooit gehad!’
‘Ik heb haar gedragen en gebaard!’
‘En vervolgens afgestaan!’
Weer leek Steffi even te zoeken naar woorden. Toen gooide ze haar haren naar achteren en krijste: ‘GEEF ME MIJN KIND!’
Tara begon prompt te huilen. Dikke krokodillentranen gleden langs haar gezichtje en drupten van haar kin. Bills woedende blik maakte meteen plaats voor de blik die Steffi nu al haatte: de bezorgde vaderblik. Hij drukte Tara tegen zich aan en kuste de tranen van haar wangen.
‘Ssjt, rustig maar, liefje. Niets aan de hand.’
Tara klemde haar armpjes om zijn hals en snikte: ‘Ik – wil – bij – jou – blijven!’
‘Blijf je ook, Zuckerkind, blijf je ook. Ssjt maar...’ Hij bleef haar wiegen tot de tranen langzaam minder werden, keek toen haast triomfantelijk naar Steffi. Hij hoefde niets te zeggen, het was zo ook wel duidelijk.
Toch gaf Steffi niet op. Ze had haar zinnen gezet op dat kind en ze was koppig: Tara was van haar! Dus herhaalde ze met opeengeklemde kaken: ‘Geef me mijn kind.’
‘Nee.’
‘Je hebt het recht niet haar van me weg te houden!’
‘Jíj hebt het recht niet haar op te eisen!’
Steffi deed een pas dichterbij en Bill stapte onmiddellijk naar achteren, zodat hij nu bijna tegen de keukendeur aanstond. Ze vochten bijna letterlijk om Tara, die gevangen zat tussen vader en moeder en weer begon te huilen. Bills uitdrukking veranderde van woede naar pijn.
‘Wat wil je dan, liefje?’ fluisterde hij zacht. ‘Wat wil je?’
‘Geen ruzie meer!’ snikte Tara zielig. ‘Niet meer ruzie maken...’
Bill vroeg zich duidelijk af hoe hij dat voor elkaar moest krijgen, toen plotseling de reddende engel ten tonele verscheen. Tom trok de keukendeur open, zag de drie staan en vroeg verbijsterd: ‘Wat is hier aan de hand?’
Bill duwde hem meteen Tara in de armen. ‘Zorg jij voor haar, ik handel dit af.’
‘Uh... Oké,’ mompelde Tom en schikte automatisch zijn houding rond Tara. Haar kleine handje klemde zich om een dreadlock, terwijl ze haar gezichtje tegen zijn borst duwde. Bill drukte een vlugge kus op haar wang, maar zijn ogen gleden vrijwel meteen terug naar Steffi.
Tom verliet de keuken met Tara in zijn armen; Frits sloop voorzichtig terug naar zijn eigen huis – hier moest hij eens even over nadenken. Steffi besefte dat ze voor een wc-bezoekje nu wel erg lang bezig was en liep ook naar de deur.
‘Ik kom hier nog op terug!’ snauwde ze en sloeg de keukendeur achter zich dicht.
Bill zakte op een keukenstoel en liet zijn hoofd met een bonk op tafel vallen. Hij huilde.