Drie augustus (volgende vervolg)

Bill wierp een laatste blik op Tara’s ontspannen gezichtje en zuchtte diep. Als je hem vijf jaar geleden had verteld dat hij nog eens zo’n dochtertje zou krijgen – en zoveel om haar zou geven, dan had hij je voor gek verklaard. Maar nu...
Hij hield van meer van Tara dan hij zich ooit voor had kunnen stellen. Zij was de enige reden dat hij nog bestond, dat hij nog wílde bestaan. Tom mocht dan wel zijn tweelingbroer zijn, hij zou het wel overleven zonder Bill. Tara niet. Tara had hem nodig. En hij had Tara nodig.
Met nog een zucht sloot hij de deur van Tara’s kamer en slofte de trap af naar beneden. Hij had niet echt veel zin om terug te gaan naar de buren, maar hij wilde ook weer niet onbeleefd zijn door weg te blijven.
Op dat moment ontdekte hij Steffi.
Ze stond roerloos in de gang, vlakbij de keukendeur, en keek naar hem op. Ze was nauwelijks veranderd. Haar haren waren ietsjes langer en haar ogen sprankelden niet meer zo, maar dat was precies dezelfde verandering als bij hem zelf.
Steffi... Hij wist niet zeker wat hij van haar komst moest denken. Aan de ene kant was hij woedend omdat ze hem met hún kind had laten zitten en hem zo zijn carrière had afgenomen – zijn band, zijn leven. Aan de andere kant begreep hij precies waarom ze het gedaan had en kon onmogelijk echt kwaad op haar zijn.
Dus wachtte hij af.
‘Bill...’ Steffi’s stem. Precies zoals hij zich herinnerde. Ze sprak zijn naam uit alsof elke letter een afzonderlijk woord was.
‘Steffi.’
Stilte. Zij leek niet te weten wat ze moest zeggen en hij wilde niets zeggen. Hij stond in tweestrijd; kwaad zijn of vergeven?
‘Het spijt me.’
‘Beetje laat, denk je niet?’ Het kwam er feller uit dan hij bedoelde, maar wat kon hij daar nog aan doen?
Ze staarde naar haar voeten. ‘Het spijt me écht. Maar je moet toch begrijpen...’
Bill sprong van de laatste drie treden en bracht haar zo tot zwijgen. Ze keek hem een beetje angstig aan, maar hij zei niets en liep de keuken in. Aarzelend bleef ze op de drempel hangen. Even overwoog hij om de deur dicht te slaan, maar toen draaide hij zich naar haar om en leunde met zijn armen over elkaar heen geslagen tegen het aanrecht.
‘Ik bijt niet, hoor. Kom maar binnen.’
Steffi stapte over de drempel en duwde automatisch de deur achter zich dicht. Toen begon ze opnieuw: ‘Je begrijpt toch...’
En opnieuw brak Bill haar af. ‘Natuurlijk begrijp ik het! Maar dat is geen excuus, absoluut niet, en ik zal je ook nooit vergeten wat je me hebt aangedaan.’
Steffi bracht met een ruk haar kin omhoog. ‘Wat ìk jóu heb aangedaan? Wat denk je dat jij mij hebt aangedaan? Een kind op m’n achttiende?’
Bill bleef even stil, zoekend naar een weerwoord. Was er een goed excuus daarvoor? ‘Had jij met abortus kunnen leven?!’
‘Ja!’ antwoordde Steffi meteen. Té snel. Hij zag de twijfel in haar ogen en lachte bitter.
‘Zie je, jij ook niet!’
‘Daar gaat het niet om!’ snauwde Steffi, die besefte dat ze dat argument verloren had. ‘Jij was wereldberoemd, wat moesten wij nou met kinderen?’
‘Is dat alles? Ik was wereldberoemd, nou en? We hadden er wel een oplossing voor gevonden, daar ben ik nog steeds van overtuigd! MAAR JIJ MOEST ER ZO NODIG VANDOOR!’ Bill besefte dat hij waarschijnlijk bij de buren nog te horen was en liet zijn stem zakken. ‘Als jij niet weg was gegaan, dan hadden we het opgelost!’
‘Ik was pas achttien!’
‘En ik net negentien! Maakt dat iets uit?’ Hij klemde zijn handen om de randen van het aanrecht en staarde haar aan, de woede in zijn ogen veranderd in oud verdriet. ‘Ik hield van je, Steffi. Samen hadden we het kunnen laten werken.’
Steffi wendde haar blik af. ‘Ik geloof het niet. Nog niet. Wat moesten wij nou met een baby?’
‘En dus liet je haar maar bij mij achter.’ Bijtend sarcasme nu.
‘Wat kon ik anders doen?’
‘Wat dacht je van...’ Bill wílde niet opnieuw schreeuwen, maar hij kon er niets aan doen. Steffi’s slachtofferhouding maakte hem razend. ‘WAT DACHT JE VAN HAAR GODVERDOMDE MOEDER ZIJN?’
Steffi kromp ineen en wilde antwoord geven, maar werd afgekapt door een fijn stemmetje.
‘Papa, waarom schreeuw je zo?’
Tara stond op de drempel.
Blauw nachtponnetje, Konijn in haar handen, slaperig gezicht en verward haar. Tara’s altijd al grote ogen stonden wijdopen van schrik toen ze haar vader zo zag staan, duidelijk vijandig tegenover de jonge Duitse vrouw die ze vandaag had leren kennen.
‘P-pappi?’ fluisterde ze angstig, op het punt van tranen.
Bill liep vlug op haar af, tilde haar op en drukte haar tegen zich aan. ‘’t Is niets, liefje, niets. Kom, je moet slapen.’
‘Waarom hebben jullie ruzie?’ vroeg Tara kleintjes. ‘Je zei dat ze een moeder moest zijn. Mama van wie?’
‘Doet er niet toe.’ Bill was nog nooit zo kortaf tegen zijn dochtertje geweest; geen wonder dus dat ze hem met enorme schrikogen aankeek en haar onderlip begon nog erger te trillen. Hij zuchtte, sloot even zijn ogen en knuffelde haar. ‘Het spijt me, liefje. Steffi...’ Hij wierp een kwade blik op zijn vroegere vriendin. ‘Steffi is een oude bekende van me.’
‘Echt?’ Nu staarde Tara naar Steffi. ‘Ben jij dan mama?’
Steffi slikte. Bill boorde zijn ogen waarschuwend in de hare, maar Steffi wist dat hij haar niet tegen kon houden. Hij wilde misschien niet dat Tara het wist, dat waren Steffi’s zaken niet. Tara was toevallig ook háár kind. Ook al had ze daar bijna vijf jaar geleden heel anders over nagedacht, dat maakte voor haar niets uit. Zij kon toch ook niet in de toekomst kijken? Toen had ze gedacht dat ze onmogelijk van haar kind kon houden. Maar nu, nu ze kleine Tara zo zag, móest je wel dol op haar zijn.
Dus rechtte Steffi haar rug en zei zo vriendelijk mogelijk: ‘Natuurlijk ben ik mama, Tara. Ik ben jóuw mama.’