Eenendertig juli

Woensdag. Geen Frits te bekennen toen Moira wakker werd. Ze bleef niet liggen, zoals normaal, maar sprong onmiddellijk uit bed en stapte onder de douche. Vervolgens kleedde ze zich aan, koos voor de verandering een knielange rok in plaats van een spijkerbroek en ontbeet zonder te letten op wat ze nou eigenlijk at. Haar handen trilden toen ze haar bordje bij de afwas zette.
De ruzie met Frits zat haar hoog; ze voelde zich eigenlijk schuldig dat ze hem zo had afgesnauwd, dat had hij niet verdiend. Hij was ook alleen maar bezorgd om haar. Maar als ze eenmaal verstrengeld zat in haar emoties, kon ze gewoon niet meer stoppen.
Het was toch ook onmogelijk. Bill, verliefd op haar? Dat zou ze vast wel gemerkt hebben als het écht zo was. Moira zuchtte en haalde een hand door haar haren. En zij maar denken dat het simpel was hier, simpeler dan bij haar familie. Maar dat had ze natuurlijk fout. Plotseling wenste ze dat de broertjes nooit naar Nederland waren gekomen. Natuurlijk zou ze dan een hoop geweldige ervaringen zijn misgelopen, maar wat je niet kent kan je niet missen.
Op dat moment werd er op de achterdeur geklopt. Moira keek op en begon automatisch te glimlachen. Tara, precies degene die haar op dit moment kon opvrolijken. Wat ze vandaag moest voorstellen was Moira niet helemaal duidelijk; losse haren, zwarte broek en donkergrijs T-shirt. Het meisje sprong op en neer en zwaaide met Konijn – aan Tara was niets veranderd.
Moira gooide vlug de tuindeur open en werd onmiddellijk bestormd door het kastanjeblonde monster. ‘Vandaag ben ik papa!’ riep het meisje enthousiast. Moira schoot meteen in de lach, maar ze voelde een steek van paniek in haar maag. Draaide nu alles om Bill?
Tara maakte een vreemd soort danspasje, hield Konijn voor haar mond alsof het knuffelbeest een microfoon was en zong:

Moira voelde haar handen trillen. Ze herkende het liedje als Liebe Ist van Nena, herkende het liedje als één van Bills lievelingsnummers. Uitgevoerd door Tara die deed alsof ze Bill was, maakte het nummer haar bijna misselijk – zelfs al werd het uitgevoerd door een vierjarig kind dat waarschijnlijk geen idee had over de betekenis van het liedje.
Tara was te jong om iets van te merken van Moira’s buitelende emoties; ze schakelde over op een Duits kinderliedje dat Moira niet kende en danste ondertussen vrolijk als altijd door de tuin. Moira concentreerde zich op haar ademhaling, probeerde haar razendsnelle hartslag onder controle te krijgen. Het bonkte in haar hoofd, denderde door haar aderen, om brandend te eindigen in haar vingertoppen. Op dat moment werd het haar allemaal een beetje teveel en ze plofte op de grond.
Een paar tranen vonden hun weg naar buiten. Moira sloot haar ogen en wenste meteen dat ze dat niet gedaan had. Achter haar oogleden dwarrelden de beelden door elkaar heen. Frits, Bill, Tara, Tom, Thyrza, Steffi’s starre fotoglimlach. Frits die lachte, Frits die fronste, Frits die de krant las, Frits die zich stilletjes liet tekenen. Frits met ogen die vlamden van woede. Bill die lachte, Bill die fronste, Bill die zong, Bill die met Tara speelde. Bill die vertelde over Steffi en bijna huilde. Tara die Liebe Ist zong.
De tranen kwamen sneller nu, maakten vlekken op haar rok en de tegels van het terras. Rennende voetjes vertelden Moira dat Tara op haar afholde, maar dat deed haar nu even niets. Ze leunde tegen het deurkozijn en kon niet stoppen met huilen. Tara kroop onder haar armen door, nestelde zich op haar schoot en begon zachtjes weer te zingen. An Deiner Seite. Half huilend en half lachend sloeg Moira haar armen om het meisje heen, trok haar tegen zich aan en gaf het kind een zoen op haar wang.
‘Moira?’ klonk toen het hoge stemmetje van Tara. ‘Waarom huil jij?’
Moira kon even niets zeggen. Ze klemde Tara tegen zich aan om het trillen tegen te gaan, maar dat hielp niet tegen het gesnik dat opwelde in haar keel. Ze schudde haar hoofd en hapte naar adem, raapte haar laatste restje zelfbeheersing bij elkaar.
Waar was ze mee bezig? Zij die nóóit huilde, die overal een oplossing voor had, veranderde plotseling in een snotterend hoopje mens op de drempel. Alleen maar vanwege een kind dat een liedje zong. Kom op, Moira! Je stelt je aan!
Kordaat zette ze Tara weer op haar eigen voetjes en veegde haar tranen weg. ‘Ik stel me aan,’ zei ze, half tegen zichzelf en half tegen het meisje. ‘Het is niets. Wil je appelsap?’
Die vraag werd enthousiast beantwoord en Moira was blij met de afleiding die Tara heette. Ze zette zich over het gepieker heen, sloot het hele onderwerp op in een hoekje van haar geest en ging appelsap inschenken.