Negenentwintig juli (volgende vervolg)

‘Ik weet nog steeds niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar ik overtuigde Steffi ervan dat ze het kind – ons kind – moest houden. Ikzelf zou er niet mee kunnen leven, met het idee van abortus bedoel ik, zelfs al ben ik natuurlijk niet degene die uiteindelijk negen maanden lang met zo’n buik rond moet lopen.’
Hij grinnikte zelfs even. Ach ja, Bill bleef Bill en Bill kon ook niet langer dan een kwartier serieus blijven. Maar het verhaal lonkte en hij vertelde verder, leek vergeten te zijn dat Moira naast hem zat.
‘Hoe dan ook, Steffi beloofde met tegenzin dat ze onze baby zou houden en aangezien ze van de pers niets moet hebben, hoefde ik niet bang te zijn dat ze het verhaal zou laten uitlekken. Ze vertrok gewoon, terug naar haar ouders neem ik aan, en beloofde me te bellen zodra ze zou bevallen.
Nou, dat had ik gedacht. Op twintig oktober kreeg ik een sms’je, “Je kind is er”. Meer niet. En Tara’s geboorte was op de zestiende, het was ook nog eens vier dagen te laat.
Niet dat ik dat toen wist, natuurlijk, of er erg over nadacht. Ik was meer bezig met het bizarre idee dat ik opeens vader geworden was. Dat gebeurt niet elke dag. Tom was de enige die wist wat er allemaal gebeurde en hij stelde voor om mee te gaan naar het ziekenhuis, maar uiteindelijk ging ik alleen. Steffi’s tweede sms’je had me verteld bij welk ziekenhuis ik moest zijn.
Ze stond in de hal op me te wachten, de baby in haar armen. “Het is een meisje,” zei ze als begroeting en duwde meteen de baby in mijn armen. Die was net wakker geworden en keek me met die enorme babyogen aan. En ik met m’n duffe hoofd dacht: Ze heeft Toms ogen. Het duurde ongeveer een half uur voor ik besefte dat het ook míjn ogen waren.’
Nu glimlachte hij. Deze herinnering maakte hem duidelijk gelukkig, iets wat Moira meer dan welkom was. Ze vond het allesbehalve prettig om hem zo bitter te zien, ondergedoken in herinneringen die hij het liefst zou vergeten. Nee, die glimlach was stukken beter.
Helaas gleed de inmiddels bekende frons weer over Bills gezicht. ‘Daarna wenste ze me veel plezier met mijn kind en vertrok.’
‘Vertrok?’ flapte Moira eruit, niet in staat haar mond dicht te houden na zo’n onthulling. ‘Vertrók?’
Bill herinnerde zich plotseling weer wie er naast hem zat en keek haar recht aan. Zijn ogen stonden fel, maar van tranen ontbrak elk spoor. ‘Ja, vertrok. Sindsdien heb ik haar niet meer gezien.’
‘Ze liet haar baby achter?’ Moira kon zich niet voorstellen dat een moeder haar kindje zou achterlaten. Zeker niet als dat kindje Bills ogen had.
‘Ja.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ze was net achttien, ze wilde geen kinderen. Ze had trouwens ook nauwelijks geld om voor een baby te zorgen. Wat dat betreft kan ik het wel begrijpen. Alleen, wist ik veel wat ik met een baby van vier dagen moest.’
‘Hoe heb je dat in godsnaam stilgehouden?’ Nu hij eindelijk begonnen was met praten, wilde Moira alles weten ook. De kans om nog zo’n mogelijkheid was wel erg klein.
‘Met behulp van Tom en David. Ik kon het moeilijk stilhouden voor onze manager. Bij hem hebben we het contract ontbonden, dat kon niet zonder reden. Hij was niet eens kwaad.’ Het klonk bijzonder verbaasd. ‘De anderen ook niet, trouwens. Ze begrepen allemaal waarom we niet verder konden. Dat viel me behoorlijk mee.’
‘Je had Tara ook bij iemand anders kunnen laten. Bij je moeder bijvoorbeeld,’ merkte Moira op. Zij zou dat waarschijnlijk ook niet gedaan hebben, had zij in Bills schoenen gestaan, maar ze kon zich niet voorstellen dat een negentienjarige Bill dat niet overwogen zou hebben.
Maar de drieëntwintigjarige Bill schudde meteen zijn hoofd. ‘Ik wist al zodra ik haar in m’n armen had dat ik mijn kindje bij me zou houden. Ik zou zelfs mijn moeder de zorg van mijn dochter niet toevertrouwen.’ Hij aarzelde even en voegde er wat zachter bij: ‘Bovendien heb ik het mijn moeder niet verteld.’
‘Niet verteld?’ riep Moira onwillekeurig. ‘Waarom niet?’
‘Dan had ik dit hele verhaal aan m’n moeder moeten vertellen.’ Bill keek haar met een enigszins schaapachtig lachje aan en staarde toen omlaag, terug naar de foto’s. Hij bewoog zijn hand alsof hij de hare vast wilde pakken, maar zag daar blijkbaar toch vanaf en zei vlug: ‘Nu is dat bijna vijf jaar geleden, maar toen was het net gebeurd en eigenlijk wilde ik er niet over nadenken. Ik moest me concentreren op andere dingen. Hoe ik een baby in leven moest houden, bijvoorbeeld.’
Moira glimlachte en overbrugde de afstand die hij niet had durven nemen; ze pakte zijn hand en gaf er een kneepje in. ‘Dat heb je goed gedaan, dan.’
Hij wierp haar vanonder zijn zwarte haren een scheef lachje toe. ‘Dank je.’
Een tijdje bleef het stil. Moira merkte nauwelijks meer dat ze Bills hand vasthield. Ze was te verward om zich bewust te zijn van haar omgeving. Alles wat ze net gehoord had, tuimelde over elkaar heen in haar hoofd. Steffi, de schoondochter van Thyrza’s nieuwe vriend, was de moeder van kleine Tara. Dat kón toch niet? Nee, dat kon niet.
Wat moest ze nu doen? Het feestje afzeggen? Zou Bill dat willen? Maar wat moest ze dan tegen Frits zeggen, tegen Daniël, tegen Steffi? Wat wist Tara er eigenlijk allemaal van? Het duizelde haar. Drie dagen geleden zat ze met Daniël aan de telefoon zonder te weten wie ze nu eigenlijk uitnodigde. Nu zat ze hier naast Bill en besefte dat het heel wat ingewikkelder was dan ze had verwacht.
Op hetzelfde moment sloeg de kerkklok. Eén slag maar, dat betekende het halve uur. Alle vorige slagen hadden ze compleet gemist, hoe laat zou het zijn? Moira stond op – liet Bills hand uit de hare glijden – en wierp een blik op de klok boven de deur. Onwillekeurig uitte ze een vloek.
‘Half zes, ik moet er echt vandoor!’
Bill kwam ook overeind en haalde werktuiglijk een hand door zijn haren. ‘Oké. Tot... morgen dan maar?’
‘Ja, tot morgen. Dag!’ En Moira verdween haastig door de achterdeur naar buiten.