Negenentwintig juli (vervolg)

Tara’s moeder.
Tara’s moeder.
Steffi was Tara’s moeder.
Was het logisch dat er in plaats van bloed, jaloezie door Moira’s aderen kolkte?
Steffi was Tara’s moeder.
Drie gedachten volgden op de eerste schok.
Ze komt zaterdag hier.
Wat moet ik aan Frits vertellen?
Steffi is Tara’s moeder.
Moira bleef doodstil. Bill worstelde duidelijk met zichzelf, drong zijn tranen terug maar kon niet verhinderen dat er een enkele druppel op de bruidsfoto viel – op Steffi’s gezichtje. Bill boog zijn hoofd, vocht tegen het huilen. Moira voelde hoe al zijn spieren zich spanden in een poging zichzelf onder controle te krijgen. Moira wenste dat ze het nooit gevraagd had. Het was Bills marteling niet waard.
Na een tijdje hapte hij echter naar adem en duwde zichzelf omhoog, ging rechtop zitten. Impulsief sloeg Moira haar armen om hem heen.
‘Het spijt me,’ mompelde ze. ‘Ik had het niet moeten vragen.’
Bill leunde even tegen haar aan, maar schudde toen zijn hoofd. ‘Ik had het je eerder moeten vertellen, misschien.’
‘Waarom aan mij?’ Het was nauwelijks verstaanbaar, Moira had het ook eigenlijk niet willen vragen.
Hij keek haar recht aan. Zijn bruine ogen glansden van de tranen, maar zijn stem was vast toen hij antwoordde: ‘Omdat jij naast Tom de enige bent die ik vertrouw.’
Hoe vreemd het moment ook was, Moira kon het niet helpen dat ze begon te glimlachen. Zijn woorden warmden haar van binnen uit, riepen een gevoel van geluk op dat zich via haar bloedbaan door haar hele lijf verspreidde. ‘Dank je,’ zei ze zachtjes.
Bill glimlachte ook even, maar zuchtte toen. ‘Je wordt er waarschijnlijk niet erg vrolijk van,’ waarschuwde hij haar. ‘Maar als je het wil horen...’
Moira knikte. ‘Graag.’
‘Oké dan.’ Bill haalde even diep adem, veegde zijn laatste tranen weg en begon.
‘Ik ontmoette Steffi toen ik achttien was en zij zeventien. In een winkel geloof ik, eerlijk gezegd kan ik me de eerste dag niet echt herinneren. Op de één of andere manier slaagden we erin opnieuw in contact te komen en na ongeveer een maand langs elkaar heen praten biechtte ik op dat ik verliefd op haar was. Wonder boven wonder voelde zij hetzelfde voor mij en tja, we kregen wat met elkaar natuurlijk.
Misschien verwacht je nu een heel verhaal over hoe het eigenlijk tegenviel en zo, maar dat zou een leugen zijn. Steffi was mooi, lief, vrolijk, interessant, hield van dezelfde dingen als ik en kon het goed vinden met de hele band – zelfs met Tom en hij is behoorlijk kritisch, vooral als het om mij gaat.
Ik dacht dat ik in een sprookje was beland. Steffi was alles wat ik ooit gewenst had en meer. Mijn moeder vond haar geweldig, mijn stiefvader grapte dat hij alvast een datum ging prikken voor onze bruiloft. Kortom, alles ging op rolletjes.
Het enige waar Steffi en ik het niet over eens konden worden, was de aandacht van de pers. Wel of niet zeggen dat ik een vriendin had? Zij zei niet, ik zei wel. Steffi liet me zweren dat ik het niet zou zeggen. Dat was het enige waar ze niet aan kon wennen van mijn sterrenleven: de paparazzi. De rest accepteerde ze, maar van de pers moest ze niets hebben. Alleen door een aantal van Steffi’s trucjes hebben we het allemaal geheim weten te houden: onze relatie, het einde daarvan, Tara’s geboorte en alles wat daarop volgde. Eigenlijk zou ik haar dus dankbaar moeten zijn, maar dat kan ik niet – zonder Steffi zouden al die problemen er niet geweest zijn, nietwaar.’
Zijn stem klonk snijdend, sarcastisch, niets voor hem. Moira kromp ineen, maar hij merkte het niet. Hij staarde strak voor zich uit en ging verder, sprekend alsof hij het tegen zichzelf had.
‘Een tijdlang ging alles perfect, ondanks het feit dat we het nog steeds niet eens waren over de paparazzi. Zolang we dat onderwerp vermeden, kon het niet beter gaan.
Tot ik op een keer, in februari ergens, februari 2009, na één of ander doodsaai interview thuiskwam en Steffi op me af stormde met een blik alsof ze me ging vermoorden. De rest keek ons stomverbaasd aan, Steffi en ik hadden nauwelijks ruzie.
Ik slaagde erin haar naar mijn kamer te krijgen vóór ze me de nek omdraaide. Daar begon ze zo op me te schelden dat het een kwartier duurde voor ik het begreep. Ze was zwanger – en het was van mij.’
Weer pauzeerde hij even, probeerde zijn gedachten op een rijtje te zetten. Moira luisterde in stilte. Ze kon nauwelijks bevatten wat er nu gebeurde. Hier had ze zo lang over nagedacht, al haar fantasie gebruikt om zelf zo’n verhaal te verzinnen. Maar dit was geen verhaal, dit was wat Bill echt had meegemaakt. Op dat moment kuchte hij, schudde even met zijn haren en vervolgde zijn geschiedenis.