Zeventwintig juli

‘Doornroosje, wakker worden!’ fluisterde een bekende stem in Moira’s oor. Ze draaide zich om onder de dekens, murmelde iets, wreef door haar ogen maar wilde hen niet openslaan – ze lag net zo lekker! Zo lekker warm, tegen Frits... Frits? Waar was Frits?
‘Frits?’ mompelde ze.
Er klonk een zacht lachje. ‘Wakker worden, het ontbijt is klaar.’
‘Ontbijt?’ Het klonk als een zucht. Toen rook ze de geur van verse croissantjes en schoot onmiddellijk overeind, watertandend. Croissantjes, ze híeld van croissantjes!
Frits zette net het dienblad naast haar neer. In zijn ondergoed was hij misschien wel een gorilla, maar nu droeg hij een spijkerbroek en lichtblauw overhemd en zag er heel knap uit met zijn warrige blonde haar. ‘Ontbijt op bed voor mijn prinsesje,’ glimlachte hij.
Moira bloosde en wreef weer in haar ogen. Nu kon ze het ontbijt beter zien – croissantjes, jam, suikerbrood en sinaasappelsap. ‘Oh Frits...’
Hij ging naast haar zitten, sloeg zijn armen om haar heen en zoende haar zachtjes. ‘Goedemorgen, schatje.’
‘Je bent veel te lief,’ zuchtte ze in zijn hals. Hij grinnikte en stak haar de schaal croissantjes toe.
‘Bon appétit!’

Van het ontbijt was geen kruimeltje meer over. Moira lag nu languit op de bank, in Frits’ armen, en neuriede voor zich uit. Het was behaaglijk warm, niet bloedverziekend maar precies de juiste temperatuur. Ze glimlachte bij zichzelf en schoot toen in de lach. Dat had Frits blijkbaar niet verwacht, want hij maakte een geschrokken beweging.
‘Waar denk jij nou aan?’
‘Aan ons briefje voor Tara,’ grijnsde Moira. Nu moest Frits ook lachen. Tara, die te pas en te onpas de tuin binnen kwam stormen, zou nu een briefje vinden op de achterdeur. Natuurlijk wisten ze dat Tara niet kon lezen, dus Moira had er een stripje van gemaakt. Plaatje één: een meisje dat precies op Tara leek klopte op de achterdeur van het huis. Plaatje twee: Tara die voor de deur stond, de deur die maar niet openging. Plaatje drie: Tara van de achterkant gezien, die terugliep naar de heg. Voor iemand met zoveel fantasie als Tara zou het vast een duidelijk briefje zijn.
Frits zoende Moira zachtjes in haar hals. Ze kromde haar rug als een kat die geaaid wordt, draaide zich om en plantte haar lippen op de zijne. Frits had daar geen enkel bezwaar tegen, eigenlijk precies het tegenovergestelde. Hij reageerde zo vurig dat Moira even uit het veld geslagen was. Had hij te weinig aandacht gehad of zo? Toen duwde hij zachtjes haar lippen uiteen en alle gedachten vervaagden in Moira’s hoofd.

Later. Moira lag nog steeds behaaglijk tegen Frits’ borst, met zijn armen om haar middel. Het was al een tijdje stil, maar nu herinnerde Moira zich alle dingen die ze nog met Frits moest bespreken en dus opende ze met tegenzin haar mond om de stilte te verbreken.
‘Frits?’
‘Hm?’
‘Ik heb al weken geleden van de buurvrouw gehoord dat er bij de bakker jonge katjes zijn geboren. Of wij er één wilden hebben.’
Frits gaapte. ‘Misschien...’
‘En ik heb een vacature gevonden bij een kinderdagverblijf die ik wilde overwegen.’
Dat trok wél zijn aandacht. ‘Oh, echt? Je wilt gaan werken?’
Moira knikte. ‘Ik doe hier de hele dag niks, eigenlijk. Dus ik wilde iets gaan doen. Maar ik weet niet zeker of dát is wat ik wil.’
‘Hoezo niet? Ik weet dat je liever acteert, maar dat kan je met die kleintjes ook.’ Frits zag het probleem niet. Moira hield toch van kleine kinderen?
‘Jawel,’ gaf ze toe. ‘Maar, nou ja, ik wil gewoon niet de rest van mijn leven doorbrengen in een kinderdagverblijf.’
‘Dat hoeft toch ook niet? Als je iets leukers vindt, ga je toch lekker ergens anders heen.’ Frits kon zich niet voorstellen dat Moira daar niet aan gedacht had.
Ze lachte en kuste hem weer. ‘Ja, tuurlijk.’
Frits schudde zijn hoofd. ‘Raar mens.’
‘Dank je.’ Moira vlijde zich wat dichter tegen Frits aan en gaapte. ‘Slaap lekker.’
Hij prikte plagerig in haar zij, maar zei niets. Moira legde haar hoofd tegen zijn borst en luisterde naar het ritmische kloppen van zijn hart. Haar eigen hart nam dat ritme over, pompte haar bloed rustig door haar aderen en daarmee ook het zachte gevoel van tevredenheid dat haar ogen liet sluiten. Even later was ze diep in slaap.