Twaalf juli (vervolg)

Met haar hoofd nog bij het telefoontje liep Moira even later achter Frits aan richting de buren. Haar verloofde had wel door dat ze ergens mee zat, maar kreeg de kans niet om haar te vragen wat er was; bij de heg werden ze tegengehouden door één van Ali Baba’s veertig rovers, die hen met grommende stem om het wachtwoord vroeg.
‘Konijn?’ probeerde Moira.
De rover trok zijn – correctie: haar – sjaal omlaag en vroeg verontwaardigd: ‘Hoe weet jij dat nou?’
Moira schoot in de lach en woelde door Tara’s warrige haar. ‘Ik ben helderziend, dat weet je toch.’
‘Oh ja,’ zei Tara bloedserieus en liet Moira en Frits binnen. Het meisje had vandaag weer eens een prachtige outfit aan: een T-shirt dat waarschijnlijk ooit van Tom was geweest, aangezien het voor Tara een enkellange jurk was, een groene muts met een groot gat erin (waarschijnlijk ook ooit van Tom, dat gat was voor z’n dreadlocks) waar nu Tara’s paardenstaart doorheen kwam en een zwarte sjaal om haar neus en mond te verbergen.
‘Vandaag ben ik een struikrover,’ vertelde Tara, terwijl ze voor de twee uithuppelde richting het picknickkleed, waar de tweeling heel rustig lag te praten.
‘Je houdt wel van verkleden, hè,’ merkte Frits op. Hij leek het meest van zijn stuk gebracht door Tara’s verschijning. Hij vroeg zich ernstig af waarom de tweeling het meisje zo rond lieten lopen; het kon toch onmogelijk gezond zijn voor zo’n kind om elke dag in de oude kleding van haar vader en oom rond te paraderen.
‘Ik ben aan het oefenen,’ verklaarde Tara, nog altijd zeer serieus. ‘Later word ik actrice en dan moet ik alles kunnen, zombie en ridder en rover en prinses en toverfee en kikker en alles.’
‘En je moet je melk opdrinken!’ riep Bill vanaf het picknickkleed. ‘Je kunt nooit een goede actrice worden als je je melk niet opdrinkt.’
‘Melk is vies,’ zei Tara met opgetrokken neusje.
‘Er zit aardbeienpoeder in, dat vind je lekker.’
‘Het is nog steeds vies,’ hield Tara enigszins onlogisch vol.
‘Dan drink je het maar als je het vies vindt.’ Bill was blijkbaar niet in de stemming voor discussie, want hij keek Tara streng aan boven zijn oogpotlood. Hij slaagde er wonder boven wonder in om de lijntjes onder zijn ogen recht te zetten terwijl hij Tara in de gaten hield. Hij had natuurlijk ook jarenlange ervaring met het zetten van eyelinerlijntjes.
‘Ik ben actrice,’ vertelde Moira, terwijl zij en Frits naast de tweeling op het kleed gingen zitten.
Tara keek haar meteen met grote ogen aan. ‘Echt waar?’
Moira knikte. ‘Toneelacademie gedaan.’
‘Dat wil ik ook!’ riep Tara meteen. Ze sprong enthousiast op en zwaaide met de uiteinden van de zwarte sjaal. ‘En dan ga ik naar Amerika en dan speel ik in duizend films en als ik op straat loop, weet iedereen wie ik ben en dan willen alle jongens met mij trouwen.’
Moira schoot in de lach, niet alleen door Tara’s enthousiasme maar ook door Bills droge ‘Eerst je melk opdrinken.’
En de discussie begon opnieuw: ‘Melk is vies,’ zei Tara met opgetrokken neusje.
‘Ik zei net al dat er aardbeienpoeder in zit, dat vind je lekker.’
‘Ja maar, het is vies.’
‘Drinken jij.’
‘Nee!’
‘Jawel.’
‘Nee!’
‘Tara…’
‘Ah toe nou papa, aaaah? Als ik nou héél lief ben?’
‘Opdrinken.’
‘Nééé!’
‘Laat haar toch, Bill,’ mengde Tom zich in de discussie. ‘Jij wilde vroeger ook nooit melk, alleen als er een theelepel koffie bij zat en dat lust Tara al helemaal niet.’
Bill zuchtte en beet op het uiteinde van zijn oogpotlood. ‘Hoe gaan we dat kind ooit leren dat ze moet luisteren, als we haar maar altijd haar zin geven?’
‘Niet,’ zei Tom simpelweg.
‘Dat lijkt me niet de juiste oplossing.’
‘Mij wel. Ik word gek van dat gezeur.’
Moira en Frits zaten er rustig bij, niet in het minst ongemakkelijk door wat er allemaal gebeurde. Ook Frits was ondertussen wel min of meer gewend aan de routine in huize Kaulitz – dat wil zeggen, aan het eindeloze discussiëren tussen Bill, Tom en Tara. Het leek een ongeschreven regel hier; als iets je niet aanstond, mocht je er altijd over discussiëren tot er een oplossing was gevonden die door beide partijen acceptabel werd gevonden.
In dit geval kwam het niet eens tot zo’n oplossing, want Tara had uitgevonden dat aarde vocht absorbeerde en daarmee ook melk.
‘Kijk papa,’ zei ze enthousiast. ‘Ik heb mijn melk op!’
Ze liet hem het lege glas zien, maar helaas voor haar trapte hij er niet in. ‘Je hebt het leeggegoten, jokkebrok.’
‘Niet waar,’ sprak ze hem tegen, met grote onschuldige ogen. ‘Ik heb het opgedronken! Het was heel vies, maar jij zei dat ik het moest opdrinken en toen heb ik het opgedronken, kijk maar, ook al was het heel vies.’
Bill rolde met zijn ogen. ‘Ik ken jou langer dan vandaag, Tara. Nou, vooruit dan maar, ik houd m’n mond al over melk drinken. Appelsap?’
En dat lustte Tara wél.