Zes juli (ministukje)

Tom wist dat Moira iets wist. Hij besefte het zodra ze over de heg leunde om goedemorgen te zeggen, hij besefte het toen hij haar aankeek en zag hoe haar ogen van Bill naar Tara gleden en weer terug. Ze lagen weer eens in de tuin, want de verstikkende hitte bleef aanhouden, en zodra Moira hen had horen praten was ze naar buiten gekomen.
Ze weet het, begreep Tom toen. Ze weet dat Bill Tara’s vader is. Hij wist niet zeker of hij daar blij mee moest zijn. Aan de ene kant vond hij Moira aardig, ze was Tara’s favoriete speelkameraadje en hij vermoedde dat Bill ook niet al te negatief over de buurvrouw dacht – en dat was nogal zwakjes uitgedrukt.
Maar aan de andere kant hadden ze Tara’s afkomst in de afgelopen vier jaar zorgvuldig geheim gehouden, zelfs voor hun oude bandleden. Georg en Gustav wisten niet beter of Tara was van hem, van Tom. En dat dachten ze alleen maar omdat Toms one night standachtergrond meer voor de hand lag dan Bills vrijwel smetteloze verleden.
‘Billie!’ riep Tara op dat moment. ‘Ik wil een ijsje!’
‘Nu al? Het is pas half twaalf,’ antwoordde haar vader, verstrooid opkijkend van zijn tijdschrift.
‘Ja maar, ik heb het warm,’ klaagde Tara. ‘Toe nou?’ Ze klom op Bills rug – hij lag namelijk op zijn buik te lezen – en trok zachtjes aan zijn haar. ‘Toe?’
Moira schoot in de lach. ‘Tara toch, naar je vader luisteren!’
Bill keek op, glimlachte voorzichtig naar haar. Tom liet zich naast zijn broer op het picknickkleed zakken, lichte frons op zijn gezicht. Tara viel opzij van verbazing en riep enthousiast: ‘Ze heeft het geraden!’
Haar vader woelde door de kastanjeblonde haren en ging rechtop zitten, zodat hij het meisje op schoot kon nemen. ‘Ja, ze heeft het geraden. Je hoeft niet meer geheim te doen.’
‘Jammer,’ zei het meisje schouderophalend. ‘Ik vond het leuk. Mag ik nu een ijsje?’