Vijf juli (volgende vervolg)

Moira kwam niet meer bij van het lachen. Tara had een oud zwart overhemd van Frits aangetrokken, een riem om haar middel gesnoerd en met Moira’s oogpotlood twee vampiertandjes op haar kin getekend. Haar paardenstaart zwiepte heen en weer terwijl ze door het huis rende en “Bloed! Bloed!” gilde. Moira en Konijn waren haar slachtoffers en moesten zich verstoppen. Moira had wel vaker verstoppertje gespeeld, maar ze moest toegeven dat ze Tara’s versie toch echt het leukste vond.
‘Bloed!’ schreeuwde Tara enthousiast, toen ze Konijn ontdekte. Hij lag zielig op zijn kop, half onder de theemuts, waar Moira hem haastig had verborgen. Tara greep het knuffelbeest bij zijn linkeroor en zette haar tanden op de plek die moest doorgaan voor zijn hals. ‘Jammie!’ gilde ze, om er zeker van te zijn dat Moira haar hoorde.
Op dat moment klonk er een schaterlach uit één van de keukenkastjes en Tara deed het deurtje open. ‘Oh,’ zei ze verbaasd. ‘Wat doe jij daar nou?’
Moira liet zich uit het kastje rollen en sloeg haar armen om Tara heen. Die begreep er niet veel van, maar vond het helemaal niet erg om geknuffeld te worden. Toen Moira haar weer losliet, herinnerde ze zich echter weer dat ze een vampier was en zei aarzelend: ‘Bloed?’
Opnieuw barstte Moira in lachen uit en plofte op een keukenstoel. Tara keek haar een beetje geërgerd aan. ‘Wat lach je nou? Vampiers drinken bloed!’
‘Dit vampiertje moet iets anders drinken,’ antwoordde Moira. ‘Sap?’
‘Sap!’ Tara klom enthousiast op een stoel en klapte in haar handjes. ‘Sap, sap, sap!’ zong ze opgewekt. ‘Appelsap!’
Lachend schonk Moira een glas appelsap in voor het meisje, liet haar een koekje uit de trommel kiezen en wierp een vlugge blik op de klok. Half vier. Het zou nog wel even duren voor Frits thuiskwam. Dan had ze Tara dus de hele middag voor zichzelf. Was het heel egoïstisch om daar blij mee te zijn?
‘Ik wil geen vampier meer zijn,’ zei Tara toen. Ze veegde haar mond af met haar mouw en smeerde zo de vampiertandjes uit. Moira tikte haar bestraffend op de vingers.
‘Niet met je mouw, liefje. Wat wil je dan doen?’
‘Uh...’ Tara dacht even na en hield toen vragend haar hoofdje scheef. ‘Heb jij potloden? Ik wil tekenen.’
‘Natuurlijk heb ik potloden,’ lachte Moira. Ze zette Tara’s glas op het aanrecht en stak een hand uit naar het meisje. ‘Kom maar, dan gaan we de potloden halen.’

Op de één of andere manier slaagde Tara erin om zelfs van tekenen een heel avontuur te maken. Ze lag bovenop de tafel met een A4-tje voor zich, een potlood achter het elastiekje van haar paardenstaart gehaakt alsof het een indianenveer was en haar tong uit haar mond van inspanning. Moira had haar tekenblok op schoot, want Tara nam de hele keukentafel in beslag.
‘Kijk eens?’ Het meisje schoof glunderend haar tekenpapier onder Moira’s neus. ‘Lijkt het op Tommie?’
Het was een typisch kinderpoppetje, gewoon een rondje als hoofd en lijntjes als lijf en ledematen. Toch kon Moira er, met een beetje fantasie, Tom in herkennen. Tara had het poppetje in grijs getekend en er vervolgens met paars een veel te grote trui en broek aan toegevoegd. De dreadlocks waren groen en de pet knalrood.
‘Ja hoor, lijkt heel erg,’ grinnikte Moira. ‘Is Tom je papa?’ Ze vroeg het nonchalant, alsof het antwoord haar niet kon schelen, maar dat was slechts schijn.
Tara keek haar plotseling met glanzende oogjes aan en boog zich samenzweerderig naar voren. ‘Dat mag ik niet zeggen,’ fluisterde ze geheimzinnig. ‘Papa zegt dat mensen het moeten ráden en ik mag het niet vóórzeggen.’
‘Natuurlijk niet,’ zei Moira op dezelfde nonchalante toon. ‘Heel goed van je.’ In elk geval wist ze nu waarom Tara de tweeling aansprak met hun voornamen. En het kind wist zelf wel wie haar vader was. Interessant... Waarom zou de tweeling het eigenlijk verzwijgen?
‘Kijk eens!’ Tara was niet van plan om Moira alleen te laten met haar gedachten. Opnieuw duwde ze haar tekenblad onder Moira’s neus. ‘Billie!’
Eenzelfde soort poppetje, ditmaal met knalblauw haar dat alle kanten opstond en in plaats van kleding een ketting om zijn hals. Moira schoot bijna weer in de lach, maar slaagde erin om heel diplomatiek “Mooi hoor” te zeggen. Tevreden begon Tara verder te krabbelen en Moira concentreerde zich op haar eigen tekening. Het beeld begon min of meer de vorm van een meisje aan te nemen, een meisje dat op tafel lag met een potlood in haar paardenstaart. Als Tara nou een keertje stilzat, kwam die tekening misschien ook nog eens af. Maar het zag ernaar uit dat ze héél veel geluk zou moeten hebben.