Vijf juli

De dagen gleden haast onmerkbaar voorbij. Moira bevond zich in een waas van geluk en leek dat op iedereen af te stralen. Haar zorgen, irritante gedachtes, vlagen van ergernis, waren compleet verdwenen.
Ze deed verder niet veel bijzonders. Boodschappen, bezoek bij de linkerburen, rechterburen, over- of achterburen, telefoontje van een vriendin uit de grote stad... En, dichterbij huis, had ze Frits, Tara en de tweeling.
Tussen de Duitse buren en Moira’s verloofde leek het eindelijk te klikken. Sinds die avond in de tuin, sinds Tara’s woeste indianendans, had er een verandering plaatsgevonden in Frits’ houding. Hij besefte dat hij de tweeling niet kon aankijken op hun sterrenstatus en accepteerde hen eindelijk voor wat ze waren. Ook de tweeling was bereid vriendschap te sluiten met de man die ze eerst als ‘zuurpruim’ bestempeld hadden.
En dan was er natuurlijk Tara. Het meisje droeg, zonder zich daarvan bewust te zijn, bij aan die verandering. Ze rende rond door het hele dorp, lachte en speelde en kletste honderduit in een mengelmoes van Duits en Nederlands. Het was onmogelijk om niet van het kind te houden en daardoor kwam men ook in contact met de tweeling, die daar natuurlijk geen enkel bezwaar tegen had.
Ja, alles ging goed.

Het was vrijdagochtend en Moira lag in bed; het was pas half acht. Frits’ valse geneurie kwam uit de badkamer. Moira nestelde zich wat dieper onder de dekens en dacht met een glimlach aan Tara.
Het meisje was echt een geweldig kind. Ze had het hele dorp om haar vinger gewikkeld en speelde nu ook met de buurkinderen, waarvan de meesten van haar leeftijd waren. Toch ging ze ook nog graag naar Moira en verzon dan het ene verhaal na het andere: eerst was ze indiaan, vervolgens heks en daarna moerasmonster. Prinses, draak, cowboy of astronaut, Tara speelde hen allemaal met stijl.
Natuurlijk was ook kleine Tara niet perfect. Ze was koppig en eigenwijs, kon heel erg haar zin doordrijven en zodra iets haar niet zinde, werd ze driftig. Moira, met haar jarenlange ervaring, gaf daar niet aan toe en ook de tweeling bleef redelijk. Je kon veel over hen zeggen, maar ze wisten wel hoe ze met Tara om moesten gaan.
‘Moira?’ Frits kwam uit de badkamer en liep met een handdoekje om zijn middel geslagen door de kamer. ‘Slaap je nog?’
‘Nee,’ antwoordde ze naar waarheid. ‘Jij wel?’
Hij rolde met zijn ogen en begon zich aan te kleden. Moira volgde zijn bewegingen met haar ogen. Hij leek te merken dat hij begluurd werd, want hij draaide zich om en kwam daardoor vast te zitten in het T-shirt dat hij over zijn hoofd trok. Moira giechelde zachtjes in haar kussen, maar wist haar gezicht glad te houden toen Frits haar kant op keek.
‘Keek je nou naar me?’
‘Mag dat niet?’ vroeg ze onschuldig. Frits rolde opnieuw met zijn ogen en drukte een zoen op haar voorhoofd.
‘Tot vanmiddag, schatje. Niet te laat opstaan, hè.’
‘Ik doe m’n best,’ glimlachte Moira. Frits verliet de kamer en ze gaapte luid. Nog even blijven liggen, dacht ze. En ze viel prompt opnieuw in slaap.

Een uur of twee later ging plotseling de bel. Moira knipperde duf met haar ogen, gaapte en probeerde te bedenken waarom ze wakker was geworden. Er was iets... Een geluid of zo... Maar ze wist niet precies meer wat. Halfslaap maakte het onmogelijk voor haar om helder na te denken.
‘Moira!’
Ho, wacht, was dat niet een stem? En daarbij één die ze uit duizenden zou herkennen: Tara! Moira schoot onmiddellijk uit bed, struikelde half over haar slippers en greep zich vast aan de vensterbank. Ze drukte haar voorhoofd tegen het glas, maar de voortuin kon ze niet zien. Dus duwde ze het raam open en stak haar hoofd naar buiten.
Tara lag op haar rug in de voortuin met een grasspriet in haar mond. Ze deed alsof ze een zeester was, armen en benen gespreid, en wuifde vrolijk toen ze Moira’s gezicht in beeld kreeg. Bill leunde tegen de muur en keek grijnzend omhoog.
‘Hebben we je wakker gemaakt?’
Moira besefte dat ze haar veel te wijde slaapshirt uit het raam hing en grijnsde schaapachtig. ‘Soort van, maar dat geeft niet. Ik moest toch uit bed. Wat komen jullie doen?’
‘Eh... Vragen of je vandaag op Tara kan passen,’ antwoordde Bill. ‘Tom en ik moeten even weg... En Tara weigert natuurlijk mee te gaan.’
‘Auto’s zijn stom!’ riep Tara meteen. ‘Van auto’s moet je slapen.’ Ze fronste, maar een glimlach streek onmiddellijk daarna haar gezicht weer glad. ‘Maar ik kan wel bij jou blijven, hè?’
Moira glimlachte. ‘Hoe lang zijn jullie weg?’ vroeg ze aan Bill. ‘En waar gaan jullie heen?’
Hij haalde zijn schouders op en antwoordde ontwijkend: ‘Te ver voor Tara. Waarschijnlijk komen we pas laat terug.’
‘Ik stop Tara wel in bed,’ beloofde Moira meteen. ‘Geen probleem.’
Bill keek opgelucht en trok Tara overeind. Ze huppelde naar de deur, drukte nogmaals op de bel en giechelde ondeugend. Moira en Bill rolden tegelijkertijd met hun ogen. Raar kind ook.
‘Tara heeft een sleutel,’ meldde Bill nog. ‘Dan kan je ook het huis nog in. Praktisch, vind je niet?’
‘Heel praktisch,’ was Moira het grijnzend met hem eens. ‘Wacht, ik kom naar beneden.’ Ze deed het raam weer dicht, verwisselde haar T-shirt voor een rondslingerende spijkerbroek en het bloesje dat ze gisteren aan had gehad en roffelde de trap af naar beneden. Daar maakte ze de voordeur open en werd onmiddellijk bestormd door een kastanjeblond monster, dat haar armpjes om Moira’s middel klemde.
‘Ook goedemorgen!’ pufte Moira lachend. Tara keek met een engelenglimlach op en knipperde overdreven met haar oogleden. ‘Ja, je bent schattig,’ grijnsde Moira en voegde er tegen Bill bij: ‘Veel plezier, waar je ook heen gaat.’
Tot haar verbazing trok hij een vies gezicht en mompelde iets dat leek op: ‘Weinig kans.’ Toen deed hij een poging tot glimlachen, gaf Tara een kus en stapte het tuinhekje uit. ‘Tot... vanavond of zo.’
‘Dag Billie!’ riep Tara, die enthousiast zwaaide. Hij stak plagerig zijn tong naar haar uit en Moira zag zijn piercing schitteren. Die had hij dus nog. Toen trok Tara de deur dicht en zei: ‘Vandaag ben ik een vampier.’