Eén juli (avond)

Fluitend parkeerde Frits de auto voor zijn huis en stapte uit. Weer zo’n warme dag vandaag, dacht hij. Dat werd vanavond lekker in de tuin zitten, misschien met een biertje erbij. En natuurlijk Moira.
Zijn glimlach werd breder. Moira... Al vanaf het eerste moment bewoonde zij, en zij alleen, zijn hoofd en hart. Hoe blij was hij geweest toen ze hem accepteerde! Hun eerste zoen, hun eerste keer, het nerveuze prikkelen in zijn buik toen hij een ring voor haar ging kopen... Hij zou het nooit vergeten.
Hij duwde de voordeur open en gooide zijn sleutels in het voorbijgaan op de keukentafel. Het huis was verdacht stil. Moira was waarschijnlijk in de tuin, of misschien zat ze boven. In elk geval zat ze niet in de woonkamer en ook niet in de keuken.
‘Moira?’
Geen antwoord. Boven dus niet. De tuin dan? Frits schoof de tuindeuren open, maar ook daar was geen Moira. Verbaasd bleef hij op de drempel staan. Waar kon ze zijn? Het antwoord werd hem op een presenteerblaadje aangeboden: Moira’s vrolijke lach kwam uit de aangrenzende tuin. Ze was dus bij de buren.
Blijven glimlachen, Frits, sprak hij zichzelf toe. Met een pijnlijke grijns op zijn gezicht boog hij zich over de heg. ‘Hé daar!’
De tweeling lag weer in het gras, ditmaal met T-shirt, en ze keken grijnzend op. Tara had Moira’s handen gegrepen en voerde nu een vreemd indianendansje uit rond Konijn, die ze aan een tentharing – die los in de grond was gezet – had vastgebonden. Moira had de slappe lach en Tara keek er bloedserieus bij, alsof ze inderdaad de sjamaan van één of andere obscure indianenstam was die een dodelijk ritueel uitvoerde op het bleekgezicht.
‘Oh, hoi!’ Moira klonk buiten adem, maar ze lachte opgewekt naar hem. ‘Tara, mag ik los?’ Het laatste was gericht aan het meisje, dat even fronste en toen Moira’s vingers losliet.
‘Nou is het jouw beurt!’ zei ze kordaat en greep Toms handen. Hij liet zich lachend overeind trekken, wierp een dramatische blik op zijn broer – die grijnzend het tafereel volgde met zijn ogen – en concentreerde zich weer op Tara. Zij had ondertussen Konijn losgemaakt van de tentharing en duwde Tom op de grond.
‘Hé zeg, ben ik nou het slachtoffer?’ protesteerde hij meteen.
‘Jij kan niet dansen,’ antwoordde Tara schouderophalend. Bill kreeg onmiddellijk de slappe lach en Moira, die ondertussen Frits een zoen op zijn wang had gegeven, proestte het uit. Tom sloeg zijn ogen ten hemel, maar moest zelf ook grinniken.
Tara begon ondertussen weer aan haar indianendans, ditmaal wild zwaaiend met Konijn, en zelfs Frits kon zijn lachen niet meer inhouden. Het zag er ook behoorlijk komisch uit. Voor het eerst sinds de komst van de tweeling dacht Frits: misschien valt het allemaal wel mee. Want wie zo’n vrolijk, onschuldig, hyperactief, maar bovenal lief kind kon voortbrengen, kon moeilijk de volslagen idioot zijn waar Frits hen altijd voor had gehouden.