Achtentwintig juni (avond)

Moira was niet in haar kattenpak gegaan. In plaats daarvan droeg ze een zwart cocktailjurkje en zwarte schoentjes met een lage hak. Netjes, maar niet té. In combinatie met een wijnrode sjaal en haar opgestoken haren zag ze er uit als een plaatje.
Het feestje was ongelooflijk saai. Moira kende er niemand, behalve Frits, en die stond de hele tijd met de afscheidnemende dokter te praten. Ze was niet verlegen, maar ze had niets met deze mensen gemeen. De assistenten, de andere huisartsen, allemaal praatten ze over medische dingen waar zij niets van begreep. Alles wat zij had was een op het nippertje gehaald VWO-diploma, een toneelopleiding en ervaring met kleine kinderen.
‘Dus jij bent de vriendin van Frits?’ wendde de dienstdoende huisarts zich eindelijk naar haar. Moira had een beetje staan praten met de vriendin van de huisartsassistente, maar die liep net weg om een toastje met zalm te halen.
‘Verloofde, eigenlijk,’ glimlachte ze trots en liet hem haar ring zien. Twee gouden lijntjes, op elkaar geplakt leek het wel, met een enkel steentje erin. Frits had hem voor haar uitgezocht en ze was er ontzettend trots op.
‘Wat leuk,’ zei de huisarts met een minzaam glimlachje. ‘En wanneer is de bruiloft?’
‘Dat weten we nog niet,’ antwoordde Moira eerlijk. ‘Over een tijdje.’ En jij bent niet uitgenodigd, voegde ze er in gedachten bij. Bijna giechelde ze, maar ze hield zich op tijd in. Hij vond het vast niet leuk als ze hem uitlachte.
Ze had alle reden om hem uit te lachen, dacht ze bij zichzelf. Hij was een soort walrus, log en nogal rond, met een wapperende snor en een vooruitgestoken buik. Iemand die zichzelf duidelijk heel goed vond en zware sigaren rookte. Nee, hij was dokter. Hij rookte vast niet. Ook al vond Moira hem daar wel het type voor.
Op dat moment sloeg Frits een arm om Moira’s schouders. Hij had teveel champagne op, ze merkte het nu al. Hoe kreeg hij het in godsnaam voor elkaar om dronken te worden op het allersaaiste feestje dat zij ooit had meegemaakt?
‘Zullen we maar gaan?’ stelde ze hem voor. Hij knikte en grijnsde een beetje suf. ‘En ik rijd wel,’ voegde ze er bij, terwijl ze zo vriendelijk mogelijk naar de huisarts glimlachte. Vervolgens leidde ze Frits als een klein kind terug naar de Volvo, maakte zijn riem vast en stapte achter het stuur. Ze had een rijbewijs, maar meestal was het Frits die reed. Het was ook zijn auto.
Eenmaal thuis wankelde Frits naar zijn bed, mompelde goedenacht en plofte als een zombie in zijn kussens. Moira wist dat hij over vijf minuten wel op zou staan om zich uit te kleden, dus ze trok kalmpjes de deur dicht en ging naar beneden.
Ze wilde de gordijnen dichttrekken, toen ze plotseling iets zag bewegen in de donkere tuin. Wie kon dat nou zijn?
Voorzichtig duwde Moira de deur open. ‘Hallo?’ riep ze aarzelend.
‘Hallo!’
‘Tara?’ Verbaasd stapte Moira over de drempel en deed het buitenlicht aan. Inderdaad, daar stond het kleine meisje. In een blauwe nachtpon, met Konijn in haar handen. Wat deed dat kind ’s avonds nog buiten?
‘Ik wil een nachtzoen,’ zei ze.
Moira viel bijna om van verbazing. ‘Van mij?’ Dat kind was óf gestoord, óf heel eenzaam, dacht ze. Of allebei.
‘Ja.’ Tara keek alsof dat de meest logische zaak ter wereld was. ‘Alsjeblieft?’
‘Eh... En je vader dan?’ vroeg Moira aarzelend. Kreeg Tara soms van Bill en Tom geen nachtzoen? Ze kon zich niet voorstellen dat de tweelingbroers het kind zouden verwaarlozen. Zo zag Tara er helemaal niet uit; ze liep dan wel steeds het huis uit, maar dat zei meer over Tara dan over de tweeling.
‘Die heb ik al gehad,’ antwoordde Tara. ‘Maar ik wil er nog één.’ Ze keek zo lief dat Moira begon te glimlachen.
‘Vindt hij dat niet erg dan?’ vroeg ze toch maar. ‘Dat je zomaar bij mij komt?’
Tara haalde haar schouders op; ze begon ongeduldig te worden. ‘Nee, ze vinden je aardig. Mag ik nou een nachtzoen?’
‘Hé, weglopertje!’
Bills stem. Moira draaide zich snel om en daar stond hij inderdaad, fronsend. Achter hem kwam ook Tom tevoorschijn.
‘Tara, waarom doe je dat nou toch?’ Het was de laatste die dat zei en hij klonk ontzettend bezorgd.
‘Ik wil een nachtzoen,’ herhaalde het meisje. ‘Van haar.’ Ze wees naar Moira, die zich nogal dom begon te voelen. Dit was een onmogelijke situatie. Tara bracht haar in duizend onmogelijke situaties, dacht ze.
Bill en Tom keken elkaar verbluft aan, wendden toen hun blik naar Moira en trokken tegelijkertijd een wenkbrauw op. Ze haalde haar schouders op, alsof ze wilde zeggen: ik begrijp het ook niet. Tara stond erbij alsof het een hele normale zaak was.
‘Als Moira het goed vindt...’ zei Bill toen. ‘En daarna moet je meteen naar bed, rare. Waarom loop je nou steeds weg? Zo saai zijn we nou ook weer niet.’ Hij leek allang blij dat Tara niet zomaar verdwenen was.
‘Sorry Billie, ik zal het nooit meer doen!’ Tara zong bijna en huppelde op Moira af. Die hurkte, zodat Tara’s gezicht op ooghoogte was, en gaf het meisje een zoen op haar wang. Vervolgens huppelde Tara terug naar de heg, kroop door het gat en wuifde nog even naar Moira. Toen verdween ze tussen de broers in terug naar het huis.
Hoofdschuddend keerde Moira terug naar binnen. Tara was een schatje, maar ook een beetje vreemd. Eenzaam, dacht ze. Geen kinderen van haar leeftijd, alleen Konijn en de tweelingbroers. Dat kon niet altijd leuk zijn voor zo’n kind.
Ze liet zich op de bank zakken en legde haar hoofd op de armleuning. Wie zou de vader zijn? vroeg ze zichzelf in gedachten. Eerst dacht ze Tom, vanwege zijn one night stands, maar Bill leek nu aannemelijker. En toen weer Tom. Ze wist het niet meer.
‘Het leven is ingewikkeld,’ zuchtte ze en liet een zachte giechel horen aan de stilte. Van boven kwam een bonk. Moira grinnikte. ‘Aha. Frits ligt in bed. Of eigenlijk, naast bed.’
Ze stond op en ging haar verloofde in bed hijsen.