Drieëntwintig juni

De volgende dag was het zondag en Frits, die zichzelf als christelijk beschouwde, ging op weg naar de kerk. Moira bleef thuis, zat op de vensterbank in hun slaapkamer en las een boek genaamd Tintentod. Het was in het Duits en dat herinnerde haar aan de broertjes Kaulitz. Nu pas besefte ze dat ze met hen gewoon Nederlands had gesproken.
Zuchtend legde ze haar boek opzij; concentreren met een hoofd vol gisteren was niet het makkelijkste wat er bestond. Constant zag ze de tweeling voor zich, constant dacht ze aan het kind. Tara Kaulitz. Wie zou de vader zijn? Waarschijnlijk Tom, dacht ze, met zijn eeuwige one night stands.
Verveeld staarde Moira uit het raam. Er was niets te zien; iedereen was óf in de kerk óf binnenshuis. Slechts de hond van gisteren was er nog, slapend op hetzelfde plekje.
Er reed een grote zwarte Mercedes met verduisterde ramen de straat binnen. Déjà vu, dacht Moira verrast. Gisteren ook al zo’n ding! Deze stopte, evenals de ander, voor het hek van de villa, maar er stapte niemand uit. In plaats daarvan toeterde de chauffeur. Lang – lang – kort – lang – lang – kort. Moira kende geen morse, maar de tweeling blijkbaar wel: ze kwamen met z’n tweeën naar buiten.
Moira’s hart sloeg een slag over. Bill droeg het kind! De kleine Tara Kaulitz, een schattig meisje met een kastanjekleurige tint in haar donkerblonde haar. Ze droeg een spijkerbroek, gympjes en een blauw T-shirt met “My Daddy Rocks” erop. Moira smolt; zelfs van zo’n afstand was kleine Tara een schatje.
Op dat moment gingen de autodeuren open en er stapten twee óók heel bekende figuren uit. Een blonde, stevig gebouwde jonge man van zo’n vierentwintig jaar en een iets langere man van vijfentwintig met roodbruin haar. Gustav en Georg, de andere twee ex-leden van Tokio Hotel. Zij ook al hier?
De tweeling begroette hen met duidelijke blijdschap en Tara sloeg haar armpjes om Georgs hals. Gustav maakte blijkbaar een grappige opmerking, want ze moesten allemaal lachen en verdwenen achter de heg.
Op maandagmorgen was de tweede Mercedes verdwenen.