Tweeëntwintig juni

Een slaperig dorpje op de grens met Duitsland, zaterdagochtend half tien. Moira zat op de vensterbank in haar slaapkamer en keek omlaag naar de stille straat. Dat was haar zaterdagochtendritueel. Andere mensen lezen de krant op de wc, doen vroege boodschappen of gaan wandelen met de hond. Zij niet. Zij zat op de vensterbank en keek naar buiten. Iets interessants viel er echter niet te zien; slechts een hond die lag te slapen in een voortuin, de vroege zon op zijn kop.
Er klonk geluid achter haar en ze keek om. Frits, haar verloofde, kwam uit de badkamer, slechts gekleed in zijn wijde boxershort. Moira probeerde niet te lachen; hoeveel ze ook van hem hield, in zijn ondergoed was en bleef hij een gorilla.
Frits kleedde zich aan en legde in het voorbijgaan zijn koude handen in haar hals. Moira slaakte een kreetje, sloeg zijn vingers weg en zoende hem opgewekt op zijn wang. Vervolgens stampte hij naar beneden om ontbijt te maken.
Moira nestelde zich dichter tegen het raamkozijn en sloeg het gordijn om haar schouders. Door haar half gesloten oogleden observeerde ze de straat. De hond draaide zich juist om in het bloembed, toen er een zwarte flits door de straat schoot. Een auto, een enorme Mercedes met verduisterde ramen.
Op zich was het niet vreemd dat er grote auto’s door het dorp reden; dat deden ze wel vaker. Hun doel was vrijwel altijd het leegstaande huis naast dat van Moira. Het landhuis, de villa, hoe je het ook wilde noemen. Het huis stond al sinds Moira’s komst hier leeg en de auto’s bleven maar aanrukken. Blijkbaar vond niemand het de moeite waard om er echt te gaan wonen.
Ook deze auto stopte voor de villa. Eigenlijk was Moira helemaal niet geïnteresseerd in de nieuwe bezoekers. Zij zouden vast ook niet lang blijven, net als iedereen. Ze stond op, rekte zich uit en wilde naar beneden gaan, om Frits met haar aanwezigheid te vereren. Op hetzelfde moment zag ze de deuren van de Mercedes opengaan en twee heel vertrouwde figuren stapten naar buiten.
Het waren twee jonge mannen, allebei drieëntwintig ongeveer. De één had dikke donkerblonde dreadlocks, droeg een blauwe pet en veel te grote kleren. Hij werd geflankeerd door een tenger gebouwde figuur met dik, pikzwart haar en donkere make-up.
Voor even leek Moira’s hart stil te staan. Het was niet mogelijk. Was het mogelijk? Stond zij hier, in dit slaperige Hollandse dorpje, echt naar de beroemdste tweeling van Europa te kijken? Voor een vroegere fan was het onmogelijk om hen niet te herkennen. De broertjes Kaulitz, ex-zanger en ex-gitarist van de Duitse rockband Tokio Hotel.
Haar gedachten flitsten terug naar bijna vijf jaar geleden, toen de band aankondigde dat ze gingen stoppen. Moira was er kapot van geweest; Tokio Hotel was haar favoriete band en ze hadden net een derde album uitgebracht waar ze compleet verliefd op was geworden. Ze had kaartjes voor een concert, maar dat concert werd afgelast – samen met nog tientallen anderen. De band kapte ermee. “Om persoonlijke redenen”, zeiden ze. Moira had zich altijd afgevraagd wat die redenen waren.
Op dat moment riep Frits haar en ze vertrok, met een laatste blik op de tweeling, naar beneden.

‘Heb je ’t gezien?’ zei ze zo normaal mogelijk, terwijl ze een beschuitbol van boter en jam voorzag. ‘Er zijn weer mensen bij de villa.’
‘Ja, een dikke Mercedes,’ antwoordde Frits afwezig. ‘Ze hebben het al gekocht, volgens de bakker. Ik weet alleen niet wie het zijn, ik zag ze niet. Jij wel?’
Moira schudde haar hoofd. Ze loog niet graag, zeker niet tegen Frits, maar nu kon ze het niet helpen. Hij had een hekel aan Tokio Hotel.
‘We zullen het wel zien,’ zei Frits onverschillig en nam een slok koffie. ‘Ik bedoel, ze werken vast ergens in de buurt en ze moeten zeker naar de bakker of iets dergelijks. We zullen ze vaak genoeg zien.’
‘We kunnen ook langsgaan,’ stelde Moira voor, nauwelijks in staat de gretigheid uit haar stem te weren. ‘Een beetje wegwijs maken, je weet wel.’
Frits liet zijn kopje zakken en staarde haar verbaasd aan. ‘Pardon? Dat hebben we nog nooit gedaan.’
‘Zo lang wonen we hier niet, pas een jaar,’ merkte Moira op. ‘Nee, gewoon, lijkt me wel leuk voor een keer. Ze zijn tenslotte buren en ze wonen in de villa... Gaaf toch?’
Haar verloofde haalde zijn schouders op. ‘Vanmiddag dan, na de lunch, als je zo graag wilt.’ Hij dook achter zijn krant en sprak niet meer.

Vlak na de lunch kleedde Moira zich zorgvuldig om. Ze was een jonge vrouw van tweeëntwintig jaar, één meter zeventig lang en slank gebouwd. Haar haren hadden de kleur van ebbenhout en de textuur van zijde; Frits noemde de haren altijd haar bruidssluiers, omdat ze zo lang en inderdaad sluierachtig waren. Haar ogen hadden een bijzondere kleur, diep donkerbruin – bijzonder omdat bruine ogen vaak zo diepteloos leken.
Ze verwisselde haar joggingbroek en slobberige T-shirt voor een spijkerbroek, een donkerrood topje en een zwart overslagtruitje met een diepe hals. Ze had nooit vaarwel kunnen zeggen tegen haar trouwe All Stars en wurmde snel haar voeten in de lage zwarte schoenen. Vervolgens peuterde ze net zo lang tot haar wenkbrauwpiercing – die ze had laten zetten toen ze vijftien was – precies goed zat. Op dat moment werd Frits ongeduldig en schreeuwde dat hij alleen ging als ze niet héél snel kwam, dus sprong ze de trap af en vergat haar jas.
Het was nog geen minuut lopen naar het hek van de villa, maar er liep een grindpad vanaf het hek naar de voordeur waar je wat langer over deed. Aan weerszijden rezen hoge heggen op, zodat Moira alleen rechtdoor kon kijken naar de grote notenhouten voordeur. Het huis was gemaakt van grijze baksteen, die in de loop der jaren steeds donkerder was geworden, met een leistenen dak. De raamkozijnen waren zo te zien pas geverfd, in een zachte crèmekleur, en er hingen gordijnen voor in een iets donkerder tint. Het was al met al een heel mooi huis. Helemaal bovenin zat Moira’s favoriete ‘accessoire’: een klein rond torentje met een puntdak. Dat maakte het helemaal af.
Frits was al bij de voordeur en stond ongeduldig op haar te wachten. Snel wipte ze de drie treetjes op die naar de deur leidden en drukte op de hypermoderne bel. Ze herkende onmiddellijk de melodie van Heilig, een Tokio Hotelliedje. Wat een toeval, maar niet heus.
De deur ging op een kier open en een hoofd met dreadlocks gluurde om de deur. ‘Ik hoop dat jullie tegen rommel kunnen, maar kom toch vooral binnen.’
Moira glimlachte meteen. Precies zo kende ze de tweeling van vroeger: altijd overal de humor van inzien. Frits leek heel wat minder blij. De gang was betegeld met witte en zwarte tegels en Moira telde zeven deuren: drie aan elke kant en eentje helemaal aan het einde.
‘Eh…’ Tom met de dreadlocks keek even om zich heen. ‘Ik geloof dat we rechtdoor moeten,’ zei hij ten slotte. ‘Je verdwaalt hier waar je bijstaat, niet te geloven gewoon.’ Ondanks die opmerking belandden ze veilig in de woonkamer.
Die was groot, ongeveer zo groot als heel de benedenverdieping bij Moira thuis. Alleen stond er bijna niets in; twee bankstellen tegenover elkaar, een grote leren fauteuil erbij, kleedje ertussenin en een enorme breedbeeldtelevisie op de plek waar je het beeld vanaf alle kanten kon zien. De rest van de kamer was volgestouwd met dozen.
Op dat moment hoorden ze een kind huilen.
Moira keek verbaasd op. Ze was opgevoed met drie broertjes en een jonger zusje, dus ze wist hoe kleine kinderen klonken. Bovendien rook het hier ook een beetje naar kleintjes, een zoete geur die voor de meeste mensen niet prettig was. Ze zag Frits’ neus ook al rimpelen, maar zijzelf vond het wel vertrouwd.
Tom verschoot van kleur. ‘Wacht effe,’ mompelde hij en verliet snel de kamer. Blijkbaar verdwaalde je niet zo snel als hij gezegd had, want Moira gluurde om de hoek van de deur en hij ging feilloos richting de deur waarachter het trappenhuis lag. Moira had de plattegrond van het oude huis precies in haar hoofd, zoals iedere dorpsbewoner.
‘Nou,’ zei Frits op dat moment. ‘Zeg eens Moira, wist je dit?’
‘Wat?’ vroeg ze onschuldig, zogenaamd geïnteresseerd in de enorme haard die aan de andere kant van de kamer was gebouwd.
‘Dat de beroemdste leden van Tokio Hotel hier wonen,’ verduidelijkte hij. Aan zijn stem hoorde ze duidelijk dat hij geïrriteerd was en dat speet haar.
‘Ja,’ gaf ze toe. ‘Ach kom, doe niet zo kinderachtig! Na al die jaren nog steeds jaloers? Ik mag dan wel fan zijn, maar ik ben geen puber meer.’
Hij gromde iets en wilde duidelijker antwoord geven, toen de deur weer openging en Tom weer binnenkwam.
‘Sorry,’ verontschuldigde hij zich, ‘mijn broer had even hulp nodig. Hij is zo vreselijk vergeetachtig af en toe… Wie zijn jullie in godsnaam?’
Die overgang was zo abrupt dat Moira hem even het antwoord schuldig bleef. Toen zei ze vriendelijk: ‘De buren. We kwamen even kijken, we hebben jullie auto zien arriveren. Het is een prachtig huis, vind je niet?’
Hij knikte en bood hen een zitplaats aan. ‘Ik ben bang dat de keuken nog niet gearriveerd is, dus ik kan jullie verder niets aanbieden. Ja, we zullen hier goed wonen, denk ik. Lekker rustig en dit huis is echt enorm.’
‘Wat voor kind was dat?’ vroeg Frits plotsklaps. Hij klonk vreselijk onbeleefd en Moira’s wangen werden rood. Ze gluurde vanuit haar ooghoeken naar de voormalige gitarist, maar die leek het niet erg te vinden.
‘Tara Kaulitz,’ antwoordde hij kalm. ‘Ze is moe na die lange autorit, alleen was die idioot vergeten waar hij haar teddybeer gelaten had.’
‘Het is een konijn, sufferd. En het is jouw schuld, jij had dat beest verstopt onder een pet maatje emmer,’ klonk er een volgende stem. Moira, die met haar rug naar de deur zat, draaide zich om en herkende onmiddellijk de andere helft van de tweeling, de ex-zanger Bill. Vroeger had hij zijn haar vaak recht omhoog, als een soort krans om zijn gezicht, maar nu hing het omlaag. De make-up die hij altijd droeg kon niet verbergen dat hij wallen had.
‘Wie zijn dat?’ ging hij verder, met een vragende blik naar zijn broer.
‘De buren,’ was diens antwoord. Ze gingen met z’n tweeën op de andere bank zitten – Bill automatisch in kleermakerszit – en staarden hun bezoekers met onverholen nieuwsgierigheid aan. Moira voelde zich een beetje ongemakkelijk onder die hazelnoten blik, maar Frits keek met een geërgerde uitdrukking terug.
Tenslotte zei Bill opgewekt: ‘De zuurpruim mag ik niet, maar toch allebei welkom.’ Tom proestte achter zijn hand en gaf hem een duw. Er flitste een glimlach over Moira’s gezicht; zo waren ze ook altijd in de filmpjes die ze vroeger altijd keek, op YouTube. Altijd bezig met elkaar plagen.
Toch was er iets veranderd, peinsde ze. De zorgeloosheid van vroeger was verdwenen. Er zat een ernstige schaduw achter Toms plagerigheid die ze niet herkende, plus Bills wallen – die herinnerde ze zich ook niet van de filmpjes. Dan het kind… Tara Kaulitz. Eén van de twee was dus vader geworden. Waarom wist niemand daar iets van? En wie was de moeder? Ze zag hier geen vrouwen.

’s Avonds bij het eten mopperde Frits aan één stuk door over de nieuwe buren. Hij noemde ze in één zin ‘ongemanierd’, ‘kinderlijk’ en ‘brutaal’. Vervolgens voegde hij er ‘Het zou me niets verbazen als ze gay waren’ bij en hij had Moira kwaad gekregen.
‘Doe niet zo idioot!’ snauwde ze hem toe. ‘Gay… Dat zijn die oude roddels van vier jaar geleden, die geloof je toch niet. Alsof er dan een kind zou zijn.’
‘Er zijn toch draagmoeders ofzo,’ drong Frits aan. ‘Er zijn wel meer stellen die zo een kind krijgen, ook homo…’
Moira zwaaide zo woest met de juslepel dat hij een bruine klets tegen zijn voorhoofd kreeg. ‘Wil je wel even ophouden! Ze zijn onze buren, wees eens aardig.’
Oké, ze was zijn verloofde, maar dit vond Frits altijd zo ergerlijk aan Moira. Af en toe behandelde ze hem alsof hij een klein kind was. Hij wist ook wel dat haar IQ hoger was dan dat van hem, maar dan hoefde ze nog niet te doen of hij vijf was en zij vijfentwintig. Hij was potjandorie ouder dan zij!
Moira herkende de stuurse blik in zijn ogen en had meteen spijt van haar woorden. Schuldbewust strekte ze een hand naar hem uit. ‘Sorry schat. Zullen we ’t maar over iets anders hebben?’