Chapter 27

Harry Styles POV

Een paar seconden ben ik verlamd, waarbij ik mijn hoofd alleen maar van Louis naar de inmiddels lege deur kan brengen en weer terug. Louis' lip begint weer te trillen, maar ondanks dat hij vecht tegen de tweestrijdige tranen geeft hij me een duwtje in de rug, waardoor ik ontwaak uit mijn trance.
'Niall..'
Een schor geluid weerklinkt er uit mijn keel, wat niet eens te horen zal zijn aan het eind van de gang. Nadat ik onhandig ben overeind ben gekrabbelt kuch ik een paar keer om weer leven in mijn stembanden te brengen.
'Niall! Wacht nou!'
Hoewel ik weet dat het zinloos is om hem te roepen, omdat hij waarschijnlijk al in onze kamer is, moet ik het proberen. Misschien dat hij me hoort, of dat hij blijft staan om te luisteren waardoor ik weer dichter in zijn buurt kom om hem alles uit te leggen. Zodra ik mijn hand op de koude deurkruk leg bedenk ik me dat er helemaal niets uit te leggen valt. Waarom heb ik überhaubt Louis gekust? Omdat hij op me verliefd is? Zou dat enig verschil maken? Niall is evengoed verliefd op me, dus waarom zou ik dan vreemd gaan met Louis? Hij is mijn beste vriend, en misschien dat ik me daarom over heb gegeven als een vuile pooier. Eigenlijk had ik Louis helemaal niet moeten kussen, ondanks dat ik al die tijd de verkeerde signalen af heb gegeven. Elke dag die hand op mijn bovenbeen, waarna er twinkeling in zijn ogen verscheen wanneer ik terug glimlachte. Alles is een soort spelletje geweest ; alsof Louis op het juiste moment had gewacht om gluiperig te liegen dat hij zo verdrietig is en smachtend wacht op de kus. Ben ik dan de kwade hier? Heeft Louis dit allemaal uitgedacht, of was ik het die hem meetrok in dit moeilijke liefdes spel, waarbij ik gevangen zit tussen liefde en vriendschap. Na even naar een loshangend stukje behangpapier gekeken te hebben draai ik toch de deurkruk om, om vervolgens de kamer binnen te stappen. De blonde haren van de Ier hangen slap en futloos voor zijn voorhoofd. Met zijn hoofd gebogen naar de grond, zijn knieën opgetrokken zit hij in een hoekje. Geen enkel geluid komt uit zijn mond. Geen snik, lach, woord of geluidje. Het is alsof hij slaapt en niet door heeft dat ik er ben, tot hij zijn hoofd met een ruk omhoog brengt waarbij zijn blauwe ogen kwaad in de mijne boren, waarbij ik versteld sta van zijn agressieve houding.
'Hoe kon je, Harry?'