Chapter 25

Harry Styles POV

De geschokte gezichten van de jongens laten me maar niet los. Wanneer ik die ene brekende, verwoestende zin had uitgesproken waren Louis en Zayn tegelijkertijd de zaal uit gelopen. Alleen Liam was blijven zitten. Nadat er een paar seconden stilte was in de hele zaal, alsof de rest onraad kon ruiken, barstte ik in huilen uit, om me vervolgens in de kamer te verstoppen voor de rest van de dag. Niall had kalmerend gereageerd. Jack en James hadden ook vreemd gereageerd toen hij ze vertelde dat hij gay was. Maar dit lijkt allemaal veel erger. Jack en James accepteren Niall gewoon. Maar dat kan hij niet zeggen van Zayn, Louis en Liam. Met mijn gezicht in mijn handen zit ik ineengedoken tegen de wand. Met Niall's arm om mijn schouders heen geklemd begin ik voor de zoveelste keer deze middag te snikken. Niall fluistert lieve woordjes. Normaal zouden ze kalmeren, maar nu gaat dat helemaal niet. Het voelt alsof je alleen in de wereld staat, alsof niemand je meer aardig vind of maar aardig wil vinden. Voor de rest van mijn leven zullen mensen me veroordelen, alleen omdat ze me kennen als Harry de jongen die gay is. Harry de jongen die zijn vrienden pijn heeft gedaan omdat hij bij zijn vriendje wilde zijn. Harry die nooit meer vrienden zal hebben zonder te denken aan dit voorval. Zouden ze me uberhaubt nog aardig vinden? Zullen me ze niet gewoon bij Niall dumpen als een stuk afval?
'Harry.. Hazza, het komt allemaal wel weer goed. Het zijn je vrienden en die laten je niet zomaar vallen.'
Mijn plotselinge verdriet verdwijnt als sneel voor de zon om plaats te maken voor woede. De woede die ik misschien al jaren bij me draag. Het komt niet vaak voor dat ik zo woest word om iets.
'Het komt helemaal niet goed! Ze vertrouwen me niet meer, Niall, omdat ik tegen ze heb gelogen!'
In tegenstelling tot de verwachte uitdrukking op Niall's gezicht, blijft hij er heel rustig onder door zijn hand niet weg te halen van mijn schouder maar er juist een kneepje in te geven. Een rilling gaat er door me heen, waarna ik me uitgeput tegen Niall's schouder aan laat zakken. De hele gebeurtenis en de drama heeft me klaarblijkelijk volledig uitgeput. Het rauwe geklop op de deur laat Niall opstaan, maar die ik gelijk weer terug wenk. Het zal waarschijnlijk wel voor mij zij n, dan kan ik beter zelf open doen. Bijna zoals verwacht staat Louis voor de deur. Zijn ijsblauwe ogen staan anders dan normaal. Er kolkt een emotie rond die ik niet kan bevatten, omdat ik hem nog nooit eerder bij Louis heb gezien.
'W-wil je alsjeblieft even.. Ehm.. meekomen naar mijn kamer?'
Na een korte knik van Niall volg ik Louis toch naar zij n kamer, waar hij zorgvuldig de deur achter zich sluit. Zayn is negens te bekennen in de kamer, wat me angst inborzemd. Nog nooit heb ik Louis zo boos gezien.
'Harry.. Ik.. Heb je hecht met Niall?'
Na een kort knikje van mij barst Louis in huilen uit.