Chapter 23

Harry Styles POV

De volgende ochtend breekt al snel aan. Na me uitgerekt te hebben, om vervolgens uit bed te stappen en me aan te kleden in de vrij oude kleren, die ik op het laatst er nog in heb gepropt. Al is het niet de nieuwste mode, het zit lekker en daar gaat het om. De herinneringen van gisteravond komen weer op, zo helder als ze ook geweest waren gister avond in bed. Heel de overige middag heb ik met Niall op het bovenste bed gelegen, met mijn hand die zachtjes tegen de zijne aantikt. Uiteindelijk hebben we de stilte verbroken en zijn we gaan praten over van alles en nog wat, van familie leden tot de straat waar we vroeger woonden. Aan de rustige ademhaling die bijna onmerkbaar te horen is in de kamer kan ik concluceren dat Niall nog slaapt. Nog voordat ik neer was gehurkt bij zijn bed hadden mijn vingers al ongeduldig een blond plukje uit zijn gezicht gehaald, waarna zijn gezicht gewoon perfect leek. Een klein pareltje, zo kan je Niall Horan omschrijven. Het geluk staat aan mijn kant. Lieflijk laat ik mijn vingertoppen over zijn wang glijden, wat mijn bloed sneller doet stromen. Een warme gloed word verspreid over mijn lichaam waardoor ik mijn hart sneller hoor kloppen. Na nog een paar seconden verlamd te hebben gekeken naar Niall besluit ik toch maar om op te staan. Het zal niet lang meer duren voor de jongens voor de deur zullen staan om me op te halen om gezamelijk te ontbijten. De boeken die ik nodig heb worden in mijn rugtas geladen, waarna ik nog even naar de badkamer vlucht om mijn tanden te poetsen. Er valt niet veel te doen aan mijn bos chocolade bruine krullen, dus dat laat ik maar voor wat het is. Zoals ik al verwacht had word er na een paar minuten op de deur geklopt. Met een onschuldige grijns op mijn gezicht open ik de deur. Louis vliegt me meteen om de hals waardoor we met een zachte plof op de grond vallen.
'Hazza! Ik heb je gemist!'
Zijn gespierde armen sluiten zich rond mijn nek om me in een knuffel te trekken, die ik maar al te graag aanneem. Geloof me, ik ben niet verliefd op Louis. Maar zijn knuffels sla ik niet graag af. Het laat me even mijn zorgen vergeten. Hem kan ik alles vertellen. Hij is en blijft mijn beste vriend.
'Kom, Haz. We gaan ontbijten!'
Louis knijpt een beetje in mijn hand wat me toestemming geeft de kamer te verlaten.