Forget it. [5.1]

De rest van de week probeerde ik Jasper maar uit mijn hoofd te zetten. Ik vond het echt jammer dat hij zo deed. En hij leek me nog wel het aardigste. Hij liep altijd met een chagerijnig gezicht langs me. Wat ik in het begin niet leuk vond, maar later begon het wel te wennen.
Samen met Carlisle hadden we afgesproken dat ik maandag naar school zou gaan. Gewoon een dagje proberen. En als het niet lukte zou ik de volgende dag gewoon weer thuis blijven.
Carlisle geloofde écht in mijn zelfbeheersing. In tegenstelling tot mij. Elke avond dacht ik er weer aan. Wat nou als ik tóch mijn zelfbeheersing verloor? Ik fantaseerde erop los wat er dan zou kunnen gebeuren. Jane zou me kunnen vermoorden.. Of erger.. Ze zou me kunnen martelen tot ik dood zou gaan, of gek zou worden. Of Jasper zou me iets aan kunnen doen.. Ga zo maar door. Elke dag kwam er een nieuwe bij. En ze werden steeds maar gekker en onwaarschijnlijker.