Chapter 20

Harry Styles POV

Zayns stem lijkt maar weinig tot me door te dringen. Met mijn ogen strak op de grond gericht mompel ik naar ze dat ik terug naar mijn kamer ga, omdat ik moe ben. Louis lijkt er niet van onder de indruk ; hij rent meteen naar Liam en springt bij hem op z'n rug. Maar Zayns ogen voel ik in mijn rug priemen wanneer ik de verlaten gangen doorloop richting de laapkamers. Zou hij iets vermoeden? Zag hij dat het niet mijn bedoeling was zo kwaad tegen Niall te doen? Misschien wel, misschien ook niet, ik zal het niet te weten komen. Zayn zal me die informatie zeker niet prijs geven. Daar zal ik meer voor moeten doen, of misschien weet ik het wel helemaal nooit. Je kan alles verwachten van Zayn. Niet veel later nadat ik de kamer binnen was gekomen hoor ik het slot weer kraken wat betekend dat Niall eraan komt. Kriebelingen verspreiden zich in mijn buik, die aanduiden dat ik flink zenuwachtig ben. Mijn voortanden boort zich in de binnenkant van mijn lip. Zachtjes word de nu krakende deur opengedaan zodat ik de blonde pieken van Niall's haar kan onderscheiden. Naarmate de deur verder opengaat word Niall's gezicht steeds meer zichtbaar. Wanneer zijn blauwe kijkers de mijne vinden lukt het me om een geluid uit te brengen.
'Niall het was niet mijn bedoeling om zo..' Ik haak midden in mijn zin. Niall komt langzaam op me afgelopen. '..om zo naar tegen je te doen,' maak ik hem af, maar het waren niet de woorden waar ik naar op zoek was. Het was niet mijn bedoeling om zo te doen. Te doen alsof ik een homo was, alsof ik je leuk vond. Het niet mijn bedoeling om je uit te schelden, te pesten en naar beneden te halen. Hij heeft net zoveel recht als ik. Tranen wellen op in mijn oogkassen die ik bijna niet weet te bedwingen.
'Het spijt me,' weet ik bijna snikkend uit te brengen. 'Het spijt me zo, Niall.' Nog een paar stappen en hij zou tegenover me staan. Maar wanneer hij dat eenmaal staat, doet hij er nog een stap bij zodat we tegen elkaar geplakt staan.
'Het geeft niet,' fluistert hij. 'Maar wat wilde je doen?' Hij keek me hoopvol aan, alsof hij mijn gedachtes kon lezen. Mijn hart begint sneller te kloppe bij zijn aanrakingen. De kleine bewegingen van zijn handen neem ik in me op en staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.
'Dit.' Zonder aarzeling druk ik mijn lippen op de zijne.