Chapter 19

Niall Horan POV

Nadat we allemaal klaar waren met eten, konden we eigenlijk weg. Voordat ik naar mijn kamer zou gaan, besloot ik eerst nog even naar het tiolet te gaan. Eenmaal daar zag ik dat er al iemand opzat. Met mijn benen gekruist leun ik tegen de wastafels tot hij klaar was. Het enige wat ik niet in kon schatten was juist dat Harry even later de wc's uitkwam. Met een lichte blos op zijn wangen kijkt hij me even aan, waarna ik gauw mijn gezicht afwend om de opkomende grijns te verbergen. Harry loopt echter al naar me toe. Nieuwsgierig dansen zijn chocolade bruine krullen op en neer van zijn ademritme. Zijn smaragdgroene ogen kijken me even nieuwsgierig aan. Even komt de gedachte in me op hem weg te duwen, maar de lukt me niet meer. Als vastgenagelt aan de grond loop ik daar maar een beetje dom in zijn ogen te staren. Goed gedaan, Nialler... Je pakt het weer lekker aan... Ongelofig blijf ik Harry aanstaren wanneer hij steeds dichterbij komt. Zou dit allemaal een droom zijn? Een rare, stomme dagdroom waar ik eigenlijk uit zou moeten ontwaken? Als dat al zo is, wil ik dat niet. Het liefst wil ik verder dromen, en mijn fantasieën met mijn gedachtes laten spelen.
'Harry?' vraag ik zachtjes, om er zeker van te zijn dat ik niet droomde. Hoewel het wel heel onwaarschijnlijk zou zijn als dit niet alles veranderde in een grote nachtmerrie.
'Ja?' Harry kwam glimlachend nog iets dichterbij staan ; onze neuzen raakte elkaar bijna. Onze buiken zaten al tegen elkaar aangeplakt. Wat wilde hij doen? Wat was deze vreemde jongen van plan met me te doen? Wilde hij me voor schut zetten? Want dat zou hem niet lukken, ik was toch al de grootste nerd hier. Of wilde hij me in elkaar slaan voor iedereen. Was hier een soort verborgen camera, verstopt in zijn prachtige krullen? Of was hij wat ik hoopte dat hij was? Was hij verliefd op mij? Niall Horan? Zijn kamergenoot? Harry bracht zijn gezicht nog wat dichter naar de zijne, zodat hun lippen elkaar bijna raakte.
'Niall... ik,' begon Harry. Maar net op dat moment word de deur opengegooit en stormen Zayn en Louis binnen. Harry duwt me snel van hem af en begint te tieren en te razen, hoewel zijn ogen spreken dat hij er spijt van heeft.
'Godver, Horan. Wat moet je nu nog van me? Laat me gewoon met rúst!' schreeuwde hij. Zayn liet Louis van zijn rug glijden, beide keken ze me ernstig aan. Dachten ze dat ik hem probeerde te kussen? Fijn, dat kan er ook nog wel bij.
'Kom, Haz, we gaan,' stelt Louis voor, terwijl hij Harry bij z'n hand pakt en hem op zijn rug hees. Een golf van jalouzie ging door me heen. Waarom kon hij dat wel en ik niet? Waarom werd voor mij altijd alles verpest? Gunde ze me dan nooit eens wat?