Back

Ik liep vlug naar boven, en zette m’ n raam open, voor het geval Bella en Edward vannacht al zouden terugkomen. Ik weet eigenlijk niet waarom ik tegen Kimmy had gezegd dat ik ging slapen... Vampiers slapen helemaal niet... Ik zuchtte, en zette wat muziek op. Ik had een idee, toen ik nog mens was, tekende ik graag. Ik pakte een potlood en papier en begon wat te tekenen.
Het lukte beter dan ik had gedacht. ‘Tok – tok!’ Ik schrok op van een getik op mijn raam. Ik stond vlug recht, en liep naar het raam. Ik zag de vage omtrekken van een bleek gezicht en opende vlug het raam. Alice kwam binnen. ‘We zitten al een uur op je te wachten!’ Mopperde terwijl ze naar mijn tekeningen keek. Ik trok een wenkbrauw op. ‘Wat bedoel je?’ Alice zuchtte. ‘Ik ben een uur geleden Kimmy komen halen, en ze had een briefje voor je achtergelaten, ze dacht dat je zo wel naar beneden zou komen, ze wou je niet storen. Ach neen, ik had gezegd dat ze je niet moest storen, anders zou ze aan je deur hebben staan brullen. Maar kom je nu mee? We wachten op je!’ Ik stak mijn tekeningen langzaam in een groene map. ‘Waarom moet ik komen?’ Alice haalde diep adem. ‘Bella en Edward zijn terug...’
Ik veerde op. ‘Echt?’ Alice knikte. ‘Ja maar we moeten vlug zijn! Edward staat op het punt een moord te begaan.’ ‘Oei!’ Grapte ik. ‘Dan zal hij nog eens naar de Volturi moeten!’ Alice keek me vragend aan. Ik opende mijn mond. ‘Ja, want Bella is de enige die vermoord kan worden maar Edward wil niet leven zonder haar en...’ Alice keek me met open mond en opgetrokken wenkbrauwen aan met een blik: Dit is niet het juiste moment voor zo’n grappen... Ik propte mijn map in een tas. ‘Laat maar...’ murmelde ik. Alice schudde haar hoofd. ‘Kom nu mee, dan kunnen we eindelijk beginnen!’
Ik zuchtte en volgde haar naar het huis van de Cullens. De spanning was er duidelijk te snijden. Ik vond het er heel erg vreemd. De Cullens waren er allemaal, alleen waren ze niet... Zichzelf... Carlisle zat op een stoel aan de eettafel die ze nooit gebruikten. Jasper zat naast hem. Emmet was in de keuken met Rosalie aan het discuteren, maar ze fluisterden dus ik kon ze niet horen. Edward was aan het ijsberen tussen de keuken en de woonkamer. Heen en terug, heen en terug, heen en terug,... Ik werd er duizelig van. En Bella zat stil in de zetel met op elkaar geperste lippen. Esmé zat naast haar en fluisterde geruststellende woorden in haar oor. Ik kon het juist verstaan. ‘Het komt wel goed, binnen 9 maanden is het al voorbij,...’ Maar ondanks dat leek Esmé toch nogal terughoudend, een beetje niet wetende of ze nu boos of lief tegen Bella moest doen. Ik slikte. ‘We kunnen beginnen!’ Zei Alice. De Cullens verstijfden.
Tegelijk richten ze allemaal op hetzelfde moment hun hoofd naar Alice. ‘We kunnen beginnen!’ Herhaalde Alice kalm. Hun gelaatsuitdrukkingen veranderden, het leek wel of ze allemaal plots een masker ophadden, dat perfect de lijnen van hun gezicht volgde. Een voor een gingen ze aan de eettafel zitten. Bella stond langzaam op en ging trillend ook aan de grote tafel zitten. ‘Kom je Jenna?’ Zei Rosalie met een griezelige grafstem. ‘Ok, is iedereen klaar?’ Vroeg Alice. Ik knikte aarzelend. Ik was overvallen door hun gedrag, de anders zo vriendelijke Cullens waren abnormaal... Onmenselijk...
‘Waarvoor moeten we klaar zijn?’ Vroeg ik met eens stem die bijna brak van de spanning terwijl ook ik - ging zitten. Alice kneep haar ogen samen. ‘Om te beslissen wat er met Bella en.. en... Wat er met Bella gaat gebeuren...’