Auwtch

Ik knikte ‘Dat is inderdaad duidelijk...’. Jane knikte. ‘Maar de echte reden dat ik hier ben, ik had het daarstraks al gezegd, en ik meende het.’ ‘Wat?’ Vroeg ik verward. ‘Je moet Bella bijten!’ Siste ze. ‘Wat? Maar dat kan ik niet doen, de Cullens zullen me vermoorden!’. Riep ik uit. Jane snoof. ‘Als je het niet doet, vermoord ik je, en dan zuig ik Bella gewoon leeg, kan me het niet meer schelen of ze vampier wou zijn. Hadden ze maar eerder aan moeten denken – regels zijn regels!’ Ik besefte dat ik geen keus had. Als ik het niet deed, dan zou Jane mij en Bella vermoorden, en als ik het wel deed, de Cullens alleen mij. Tja – dat is al 1 persoon minder... Jane zag, dat ik doorhad, dat ik geen weg meer opkon ‘Veel succes, als ik terugkom is Bella een vampier!’. ‘Wanneer kom je dan terug?’ Vroeg ik doodsbang. Jane grijnsde ‘Geen idee, binnen enkele tientallen jaren, als Bella 60 is,...’ Ik zuchtte - ik had nog wel even tijd. ‘Of binnen een halve maand...’ Zei Jane op een venijnige fluistertoon. ‘Slaap zacht Jenna...’ Ze stak haar hand uit en legde hem op mijn schouder. Ik voelde het pas na het krakend geluid. De pijn... Alles werd zwart...
‘Au...’ Kreunde ik en greep naar mijn schouder. Het was zo te zien alweer nacht, de klok wees 23:30 aan. Toen had ik door – dat ik volgens mij een beetje te laat au had gezegd. Want ik hoorde stemmen op de gang. Ik durfde hem niet open te doen, maar ik hoorde genoeg. De paniekerige stem van Rosalie kende ik uit het duizenden. ‘Weet je wel zeker dat alles in orde is Carlisle?’ Zei ze ‘Ik bedoel, ze ligt daar al 28 dagen...’. De kalmerende stem van Carlisle antwoordde op de vraag van de ongeruste Rosalie. ‘Rustig Rose, toen we haar vonden, was heel haar schouder verbrijzeld, het is normaal dat ze zolang buiten westen is. En daarbij, haar schouder is al bijna genezen, het is zelfs extreem vlug gebeurd! Voor vampiers toch.. Alleen vraag ik me wel af hoe het is gebeurd, en vampier breekt niet zomaar iets, of laat staan heel een verbrijzelde schouder oplopen!’ Ik had genoeg gehoord, Jane had mijn schouder verbrijzeld, zodat ik buiten westen zou raken, lang wel te verstaan. Ik had ook begrepen dat de Volturi het altijd druk had, en Jane dus geen tijd had, maar er was bijna een maand voorbij, nu zou ze wel tijd hebben, ze had me uitgeschakeld – zo had ik geen tijd meer om te twijfelen, en om een plan te verzinnen. Ik haalde diep adem. Morgenavond zou Jane hier waarschijnlijk staan. Tijd had ik niet meer. Ik moest Bella bijten. En wel nu...