Nablijven bij Snape/ Het verhaal

Hee, ik heb weer een hoofdstukje geschreven. Ik hoop dat jullie het leuk vinden.

Enjoy!

De vorige keer:

Hij loopt terug naar de kerkers en ik ga naar buiten toe en wacht tot Hermelien me naar de Grote Zaal begeleid na 2 uur buiten te hebben gezeten. Onderweg vertel ik haar het verhaal en geschrokken haalt ze adem. "Maar, het meest rare wat ik heb gezien toen hij zich leek te beseffen wat hij nou eigenlijk aan het doen was en op zijn hurken ging om mijn arm te genezen waren zijn ogen. Hij behandelde me als zijn dochter. Die hij onbewust pijn deed. Het leek wel alsof hij me wou omhelzen, maar het deed het niet. Het was echt raar." Ze kijkt me aan en geeft toe dat ze het ook heel raar vindt. Maar laat het onderwerp rusten als we de Grote Zaal in lopen. Ik kijk even naar de oppertafel en ga vindt Snape. Ik kijk hem aan en knik even met een glimlach en hij doet het zelfde. Dan kijk ik weer de andere kant op en ga naast Ron zitten om van de lunch te genieten.