What's his problem dude?! [4.2]

'Alice! Je lijkt wel gek!' De stem van Jasper galmt door mijn hoofd. 'Maar ze doet het hartstikke goed! Ik weet zelf ook wel waar ik mee bezig ben hoor.' 'Jongens..' Carlisle's stem klonk geruststellend maar Jasper ging net zo boos door. 'Wat nou als er wat gebeurd Alice! Midden in de stad. Ik herken je niet meer. Wat heeft ze met je gedaan?' Ik probeerde mijn handen op mijn oren te drukken maar dat lukte niet. Ik moest van mezelf doorluisteren. 'Jasper! Hou toch eens op..' Ze hadden ruzie.. Door mij. Mijn schuldgevoel liep gevaarlijk op. Jasper had gelijk, wat nou als ik mijn beheersing verloor? Dan was Alice er de dupe van. Nee, hun allemaal. Ik was dit gewoon niet waard. Ik plofte op het bed neer en trok mijn benen hoog op. Ik probeerde de discussie uit mijn hoofd te zetten, wat niet lukte. Ik hoorde iemand de trap op lopen maar kneep mijn ogen stijf dicht. Er ging iemand naast me ging zitten en ik hoorde aan de stem wie het was. 'Laat hem maar even.' Rosalie's stem fluisterde liefdevol in mijn oor. Dit was de eerste keer dat Rosalie iets tegen me gezegd had. De vorige keren had ze me alleen maar afkeurend aangekeken. Ik bleef zo zitten maar deed wel weer mijn ogen open. 'Hij haat me gewoon.. Ik vóél zijn haat bijna als ik langs hem loop.' Ze schudde haar hoofd. 'Hij moet gewoon nog even.. Tsja.. wennen ofzo. Eigenlijk weet ik ook niet wat er met hem is.' Ze praatte meer tegen zichzelf dan tegen mij.. Ik zuchtte. Zou mijn leven ooit normaal worden?