Twee

De eerste keer dat ik Harry zag was in de dierentuin. Ik weet nog precies hoe het ging. Het was mijn tiende verjaardag en ik was boos. Ik had mijn ouders maandenlang gezegd dat ik niet naar de dierentuin wilde gaan voor mijn verjaardag, maar we gingen toch. Mijn achtjarige zusje wou zo graag en mijn ouders vonden dat ik volwassen genoeg was om mezelf op te offeren. Ik moest me niet zo kinderachtig gedragen. Nou, ik vond mezelf dus ook volwassen genoeg om boos weg te lopen van mijn eigen feestje.

Ik zag hem bij de olifanten. Hij stond daar met zijn vrienden. Ik ging boos dichtbij op een bankje zitten. Het was een niet al te koude, maar ook niet al te warme dag in April. De temperatuur leek 14 graden. Ik weet niet hoeveel tijd er was verstreken, maar het groepje van Harry stond opeens om me heen. "Waarom zit je hier alleen?" Dat waren de eerste woorden die hij tegen mij zei. "Omdat ik boos ben.", had ik geantwoord. "Waarom?", vroeg één van zijn vrienden. "Mijn ouders doen netalsof ik een klein kind ben, maar ik ben al tien." Één andere jongen knikte. "Ouders zijn gewoon vervelend, ze willen gewoon niet inzien dat we opgroeien." "Hmpf ik bedoel, vandaag is mijn tiende verjaardag en ik zei al zo lang dat ik niet naar de dierentuin wou gaan, maar kijk waar ik ben. Ik ben al te oud voor de dierentuin." Harry staart naar de bomen voor me. "Mijn moeder zegt dat ik blij moet zijn dat ik nog een kind ben, omdat als je het later te druk krijgt om te spelen." Hij keek me aan en ik merkte voor het eerst op dat hij groene ogen had.

Die dag hebben Harry en zijn vrienden me door de hele dierentuin meegetrokken. Het klinkt misschien zielig, maar het is mijn leukste verjaardag tot nu toe.