één

Ray kijkt me verdrietig. "Weet je zeker dat je het niet gaat proberen?" Ik zucht. "Ja ik weet het honderdveertig procent zeker." "Maar waarom? Jullie zouden eigenlijk wel bij elkaar passen nu ik erover nadenk." "Kijk wat er met al die mensen bij Friendzone gebeurt." "Dat is helemaal anders. Ik bedoel, als je helemaal lelijk bent en je gaat naar dat programma met de gedachten dat jouw duizend keer knappere crush jou ook leuk vind, zoek je het zelf. Ik zeg je, het is allemaal de schuld van de ouders." Ik rol met mijn ogen. "Vooral van die moeders. Altijd komen ze weer met hun prachtige praatjes van: ja geloof niemand. Jij bent prachtig. Nee jij bent niet prachtig. Ik vind als je kind lelijk is moet je zeggen: jij bent lelijk! Je moet mensen geen valse hoop geven. Van valse hoop komt verdriet. Die afgewezen mensen bij Friendzone dachten allemaal: 'Damn ik ben knap man.' En toen boem. Afgewezen. True story." "Grootste onzin die ik ooit heb gehoord.", mompel ik terwijl ik op mijn rug ga liggen op haar bed. "Wil je nou mijn advies of niet?" "Ik heb geen advies gevraagd." "Ja of nee Ava." Ik rol met mijn ogen. "Doe maar." "Ondankbaar kind. Er zijn duizend mensen die blij zouden zijn met gratis advies van mij." "Sure." "Kijk, ik vind dat je er niet voor moet gaan nu ik erover nadenk." "Why?" "Je bent veel te knap voor hem." "Oh stop Ray, je laat me blozen.", zeg ik met een emotieloze stem. Een glimlach verschijnt op haar gezicht. "Ach ja, ik heb zo'n effect op mensen. Ik vind niet dat je naar je hart moet luisteren, want je hart is te impulsief." "Jij denkt duidelijk na voordat je advies geeft." "Maar je moet ook niet luisteren naar je hersenen, die zijn te bazig en irritant." "Dankjewel." "Daarom moet je luisteren naar mij. Dit is wat we gaan doen."

Ze staat op en loopt naar haar kleine whiteboard. "Het verbaast me nogsteeds dat je nog geen smartboard hebt." Ze negeert mijn opmerking en pakt een rode stift. Ze tekent een klein stokpoppetje in een jurk. "Kijk Ava, dit ben jij." Ze maakt naast mij een veel langer stokpoppetje zonder jurk. "En dit is Harry." "Waarom ben ik zo kort en is hij zo lang." "Dit is een realistische tekening." Ik gooi één van haar kussens op haar. Ze ontwijkt het en gaat verder met haar meesterwerk. "Laten we eerst even kijken hoe wij meisjes normaal de aandacht van een jongen trekken." Ze tekent naast 'Harry en mij' een ander stokpoppetjeskoppel en maakt daaronder een kolom. "Dit zijn Barny en Babette. Hoe heeft Babette de aandacht van Barny getrokken?" "Uiterlijk." "Ja, uiterlijk is een goed begin.", zegt ze terwijl ze het in de kolom schrijft. "Wat nog meer." "Flirten." "Ja, ja dat kan.", ze schrijft het er ook onder. "Innerlijk." "Ja, dat speelt ook een rol." "Uhmm, zelfvertrouwen. Wat heeft dit voor nut?" Ze schrijft zelfvertrouwen op en negeert mijn vraag. "Laten we nu even kijken naar de situatie van jou en Harry." Ze staart denkend naar het bord. "Harry is immuun voor jou schoonheid, dat hebben we al gemerkt, dus uiterlijk is geen optie." Ze zet een kruis door het woord uiterlijk. "Flirten kan, maar dat kan raar uitpakken en jij kan voor geen meter flirten, dus een kruisje." Ze zet opnieuw een kruis. "Harry weet alles van jou." Weer wordt er een kruis gezet. "Zelfvertrouwen? Damn dit is onmogelijk! Harry is immuun voor alles. Scheiße!" "Kan je Duits?" "Één of twee woordjes. Hoe ga ik dit doen? Ik heb een pauze nodig." Ze laat zich naast me neer op bed vallen. "Your life sucks." "Dankje voor je medeleven." "Maar er moet een manier zijn." "Ik wil gewoon over hem heen komen." "Misschien moeten we hem jaloers maken." "Of ik moet gewoon over hem heen komen." "Weetje we kunnen je ook helemaal sexy maken en kijken wat er gebeurt." "Of ik duw al mijn gevoelens van een klif." "Denk je dat hij houdt van rode lippenstift?" "Of we stoppen mij in een kamer tot al mijn gevoelens op wonderlijke wijzen zijn verdwenen." "Je weet toch dat ik je negeer?" "Ja." "Goedzo."