~ 08 ~

Met mijn koffersloop ik naar de balie. Achter me staan mama, papa en Ty. Ik geef mijn bagage af maar mijn handtas houd ik bij me. Als ik klaar ben met de bagage kan ik naar de douane. Samen met mama, papa en Ty lopen we daarheen. Als we daar aan zijn gekomen moeten we afscheid nemen. Ty geeft me een knuffel. "Eef, ik ga je zo missen!" hij tilt me op. Als hij me neerzet zie ik dat hij huilt. "Suffie, niet huilen! Het is maar een jaartje!!" zeg ik, ook ik heb nu tranen in mijn ogen. Ty glimlacht. Het afscheid nemen van mama en papa is nog moeilijker. Als ik klaar ben met afscheid nemen loop ik achteruit naar de douane om mijn dierbaren zo lang mogelijk te kunnen zien. Als ik me echt moet omdraaien werp ik ze nog een kushandje toe en draai ik me om. Ik leg mijn tas op de band en ik loop door het poortje. Gelukkig piept ie niet. Ik weet nog dat ik vroeger heel erg bang was voor dat poortje. Ik glimlach bij de gedachte aan vroeger. Met papa en mama op vakantie naar Spanje. Maar sinds we een strandtent hebben komen we niet meer aan vakantie toe... "Mevrouw, uw tas." hoor ik. Blijkbaar stond ik te dromen want achter me staat een rij mensen te wachten tot ze hun handbagage terug kunnen pakken. "Oh, sorry!" ik gris mijn tas van de band en loop verder. In de winkeltjes na de douane, het tax-free gedeelte, koop ik wat spulletjes voor tijdens de vlucht. Een tijdschriftje en wat te eten. Ik ga op zoek naar de gate en vind hem al snel. Nog een halfuurtje dan gaat de gate open en kan ik in het vliegtuig. Ik ga in een cafe zitten tegenover de gate. Ik bestel een broodje en een kopje koffie. Als ik mijn lucnh op heb zie ik dat er al meer mensen bij de gate staan. Ik sta op, betaal en loop naar de gate toe. Al snel gaat de gate open. Ik haal mijn papieren tevoorschijn uit mijn tas en mag het vliegtuig in. In het vliegtuig zoek ik een plekje bij het raam, ergens in het midden. Ik plof neer en kijk door het raampje. Nadat iedereen in het vliegtuig zit wordt er eerst uitgebreid verteld waar de zwemvesten zitten, de zuurstofkapjes etc. Eigenlijk heb na de eerste keer in een vliegtuig nooit meer geluisterd naar die uitleg. Ook nu zit ik gewoon een beetje door het raampje te turen. Dan komt het vliegtuig in beweging. Snel pak ik het knuffeltje van Jai uit mijn tas. Opstijgen vind ik altijd al spannend. Wanneer het vliegtuig van de grond loskomt knijp ik in het knuffeltje. Naast me hoor ik gegrinnik. "Afraid?" vraagt de man naast me bespottelijk. "Shut up!" brom ik terug. De vlucht duurt gelukkig maar 2 uur. Wanneer ik op het vliegveld aankom vind ik het toch wel raar. Jai wilde zo graag naar Londen en nu ben ik hier alleen. Maar dat vliegje op de vlag die dag voor de begrafenis en deze kans om naar Engeland te gaan, dat kan geen toeval zijn. It's meant to be. Ik wacht op mijn bagage. Wanneer ik alles heb gepakt zoek ik naar het boekje in mijn tas die mama heeft meegegeven. Daar had ze de brieven van de organisatie ingedaan. Ik lees dat mijn "pleeggezin" in de aankomsthal zal staan met een bordje met mijn naam. Nadat mama had gebeld met de organisatie dat ik echt naar Engeland wilde, hebben we eerst nog even afgewacht. Nu, 5 maanden later, begint mijn jaar echt. Ik pak mijn bagage en loop naar de grote deur van de aankomsthal. Als de deur open gaat staan daar verrassend veel mensen met bordjes. Ik zoek naar mijn naam. Dan plots zie ik een echtpaar staan. Een vrouw met lang bruin-rood haar en een ontzettend mooie lach en een lange man met een bril. In hun hand houden ze een bordje met: "Evy Flynn". Ik glimlach naar het echtpaar en zwaai. Ik loop naar ze toe. "Ben jij Evy?" vraagt de vrouw. Ik knik. "Welkom!" zegt de man vriendelijk. De vrouw steekt haar hand uit. "Ik ben Mary en dit is Brad." ze wijst naar de man die dus Brad heet. "Hi" zeg ik alleen. Als er een ongemakkelijke stilte valt zegt Mary gauw: "Zullen we naar de auto gaan? Het is een lange rit." ik knik en loop met ze mee. Brad draagt mijn bagage en Mary loopt naast mij. "Hoe was je reis, Evy?" vraagt Mary vriendelijk. "Wel oke hoor" antwoord ik. Als we in de auto zitten, Brad voorin en Mary en ik achterin, begint Mary te vertellen. "Brad en ik kunnen geen kinderen krijgen. Helaas. Daarom hebben we besloten een pleeggezin te worden. Nadat we wat hadden rondgezocht op internet, vonden we een organisatie die tussenjaren regelt voor tieners. Dat leek ons wel wat dus hebben we ons aangemeld." Ik knik. "Ik werk als tandarts en Brad is een filmregisseur. We hebben elkaar ontmoet op een muziekfestival. Na dat festival zijn we contact blijven houden en samen op vakantie gegaan. 2 jaar later waren we getrouwd." zegt Mary glimlachend. "Nu wonen we in een plaatsje met zo'n 6000 inwoners in Noord West Engeland. En jij, Evy? Ibiza, toch?" Ik knik. "Eerst woonden mijn ouders en ik in Nederland, maar mijn ouders kwamen op het idee om een strandtent te kopen op Ibiza. Toen zijn we daarheen verhuisd. Het is er heel mooi." Mary knikt. "Dat geloof ik graag!" Ik begin me al meer op mijn gemak te voelen, Mary en Brad zijn hele normale mensen. Tijdens de autoreis praten we over vanalles. Mary blijkt een hele kamer vrij te hebben gemaakt en volgens haar gaan we die dit weekend helemaal "mijn kamer" maken. Als Brad langzamer begint te rijden kijk ik door het raam. "We zijn er!"