Chapter 2

Niet alleen in de auto reed hij hard maar ook met de helikopter zette hij behoorlijk wat gas erop binnen een dag waren we op de bestelling. Hij lande de helikopter en stapte uit, ik volgde zijn voorbeeld. Het was een openplek in een bos waar we nu stonden ik wilde nog verder kijken maar die kans kreeg ik niet want hij liep al verder. Zo liepen we een half uurtje door het bos tot dat we bij een huis aan kwamen. Edward liep naar binnen, maar ik twijfelde ik kende het niet en ik hoorde onbekende stemmen. Edward die voor me kwam staan en vroeg: ‘kom je nog’
‘ja uuh ik weet niet of het wel zo goed is’ zei ik
‘we bijten niet’ zei hij lachend. Waarop ik met mijn ogen rolde en mee naar binnen liep. Binnen in het huis trof ik (hoe verrassend) nog meer vampieren aan. Naast mij stond Edward die bijna dubbel lag van het lachen, waarschijnlijk door mijn gedachten. Gelukkig brak een van de vampiers de ongemakkelijke stilte. ‘hoi, ik ben Carlisle en dit is mijn familie’ hij gaf mij een hand en wees toen naar de andere. ‘dit zijn Rosalie en Emmett’ en hij wees naar een blond meisje en een gespierde jongen met zwarte haren. ‘en dit zijn Jasper en Alice’ hier bij wees hij naar een meisje met zwarte haren en een jongen met blonde haren. ‘en dit.’ Vervolgde hij ‘is mijn vrouw Esmée. Nou en Edward had je dus blijkbaar al ontmoet.’ Toen hij dit zij keek hij er een beetje raar bij. ‘dus’ vervolgde hij (alweer) ‘kun je ons dit even verklaren’
‘natuurlijk’ zei Edward ‘maar het is een lang verhaal’, daar bij liepen we allemaal naar de huiskamer iedereen ging zitten. En Edward begon zijn verhaal en de hele familie zat te luisteren. En bij het deel dat hij naar de voltori ging om zich zelf af te laten maken, keek de hele familie hem af keurend aan. Toen hij over mij begon te vertellen draaide een paar gezichten mijn kant op. Toen het verhaal was afgelopen keken de gezichten nog steeds geschokt mijn kant op. Voor vampiers waren ze nog best menselijk. ‘En dus’ vroeg Edward ‘misschien kunnen jullie haar adopteren.’ Ik trok een wenkbrauw op, op een of andere manier was dit toch eigenlijk wel ongemakkelijk als ze nee zouden zeggen. Achter mij hoorde ik iemand zeggen. ‘Bedankt voor het redden van mijn zoon.’ Alweer stond de vrouwelijke en oudere versie van Edward achter mij. Ik draaide mij verrast om en zei ‘zei niks te danken maar ik denk niet dat ik degene was die iemand heeft gered.’ Ik hoorde Edward naar adem happen. ‘Ze gaat’ mompelde ik.
‘Voorgoed?’
‘nee, ze komt wel weer terug’
Terwijl de rest van de familie mij op dit moment voor gek verklaarde probeerde Edward zo goed mogelijk te beschrijven wat er zonet gebeurde.


Ik was nu al een week bij de Cullens en alles verliep goed, ik werd geadopteerd en leerde familie goed kennen. De jongens waren erg aardig en als broers voor mij. Alice en Rosalie waren ook geweldig, zij richten mijn nieuwe kamer in. Esmee en Carlisle waren geweldige ouders. Ik was wel verbaast waarom niemand om mijn gave vroeg, ik bedoel iemand die met dode mensen kan praten kom je niet iedere dag tegen. Misschien waren ze bang? Dus liet ik het er maar bij ze zullen wel vragen als ze er klaar voor zijn. Toen ik op een middag in de woonkamer zat en net dit of ik met Emmett naar een wedstrijd zat te kijken, begrijp me niet verkeerd maar ik heb niks met sport. Een van mijn favoriete bezigheden zijn mensen kijken, hoe iemand reageert of zijn gedachte raden. Ik heb een keer een wedstrijdje gedachten raden gespeeld tegen Edward wat ik dus ook meteen verloor aangezien hij gedachtes kan lezen. Maar ook vandaag probeerde ik het in mijn eentje en mijn slachtoffer was Carlisle. Het eerste uur had hij een pokerface, ik kon er gewoon niks uithalen. Toen Edward binnen kwam moest hij lachen Emmett keek op en vroeg: ‘wat is er kunnen wij ook mee lachen?’
‘Het is Carlisle en Selena ze proberen elkaar te bestuderen maar het wil niet echt lukken’ zodra hij dat had gezegd keek Carlisle mijn kant op ‘is dat waar’
‘ja’ moest ik toegeven ‘maar ik nou ja laat maar.’
‘Nee zeg maar.’
‘het is niet belangrijk hoor.’
‘ze snapt gewoon niet waarom een dokter die van haar gave weet nog geen vragen heeft gesteld.’ Kwam Edward vrolijk door ons gesprek heen. En terwijl hij naast Emmett op de bank wou gaan zitten probeerde ik hem een mep verkopen, die hij makkelijk ontweek en mijn handen vast greep terwijl hij dat deed zei hij ‘dat zou ik maar niet uit proberen zusje.’ Naast hem was Emmett mij nu al heel erg aan het uitlachen om dat ik maar niet los kwam uit zijn greep. Uiteindelijk gaf ik het maar op wetend dat ik toch niet van hem zou winnen. Carlisle die in een oogwenk naast mij kwam zitten zei ‘ik heb wel een vraag over je gave..’ even dacht ik dat hij zou twijfelen om het te vragen.
‘kan je iedereen die dood is zien?’
‘nou’ begon ik ‘de geest van de persoon die het lichaam vertrekt is vrij om te gaan waar hij heen wil. Als hij zich wil laten zien aan mensen zoals ik dan kan dat. Het probleem is dat er weinig mensen met deze gaven zijn en als ik hem in het openbaar gebruik dan verklaren mensen mij voor gek. Een maar de personen die hem niet kunnen zien maar wel de aanwezigheid ervan merken noemen dit dus spoken.’ Ik lachte even kort bij deze gedachte. ‘en wat kun je nog meer.’vroeg hij. ‘dat is het punt, nu mijn echte ouders er niet meer zijn.’ Ik schokte met mijn schouders en probeerde mijn tranen tegen te houden maar te vergeefs ze kwamen al. In een flits stond iedereen in de woonkamer. En Carlisle trok mij tegen zich aan en gaf en knuffelde mij. De tranen bleven maar door stromen en hielden niet meer op. Zo huilde ik mezelf in slaap gewoon weg niet meer instaat mezelf te beheersen.